ผู้บำเพ็ญนำหน้าใจลอบชื่นชมตนเอง โชคดีที่ตนเจรจาการค้ากันอย่างจริงจัง มิฉะนั้นคงต้องจบลงเช่นนี้บ้าง
มองกวาดรอบด้านหนึ่งแล้ว เขาจึงโค้งมือให้หยางฟาน
“แล้วกัน เรื่องจิ้งจอกหิมะก็รบกวนให้ท่านช่วยดูแลด้วยเถิด”
จากนั้นเขาเหวี่ยงมือ คว้าถุงมนต์เก็บของออกมาหนึ่งใบ
หยางฟานกวาดญาณผ่านไป ภายในนั้นกลับมีจิ้งจอกหิมะถึงหกตัว
“ไม่เป็นไร จิ้งจอกหิมะพวกนี้ข้าจะเลี้ยงเอง”
ต่อจากนั้นอีกฝ่ายก็ค่อย ๆ หยิบขวดยาอมฤทธิ์ออกมายื่นให้หยางฟานอย่างระมัดระวัง
“นี่คือยาอมฤทธิ์เร่งโตสำหรับจิ้งจอกหิมะ เจ้าให้มันกินเข้าไป มันจะสืบพันธุ์ได้เร็วขึ้น และอัตราการเติบโตก็เร็วขึ้นอีกมาก”
หยางฟานยิ้มบาง ๆ พยักหน้าไม่หยุด
เมื่อเก็บของทั้งหมดเรียบร้อยแล้ว หยางฟานจึงโค้งมือ
“ไม่ทราบว่าศิษย์พี่ท่านนี้มีนามอย่างไร”
“ต่อจากนี้พวกเราจะได้ร่วมมือกันอีกมาก ไม่ควรไม่รู้นามของศิษย์พี่ไม่ใช่หรือ”
ได้ยินดังนั้น อีกฝ่ายจึงยิ้มบาง
“ข้าแซ่ฮู ต่อจากนี้เรียกข้าว่าศิษย์พี่ฮูก็พอ”
หยางฟานโค้งมือ
“แล้วศิษย์พี่ฮูก็เรียกข้าว่าศิษย์น้องหยางก็แล้วกัน”
“ดี ศิษย์น้องหยาง จิ้งจอกหิมะก็รบกวนเจ้าแล้ว”
สนทนาจบลง อีกฝ่ายหันไปมองคนสองคนที่กำลังซ่อมประตูสำนักอยู่ข้าง ๆ ก็ไม่อาจกลั้นขันได้
แล้วเขาจึงโค้งมือลาแล้วรีบจากไป
เมื่ออีกฝ่ายหายไปแล้ว หยางฟานหลังมือไพล่หลัง หางตาเผยรอยเยาะเย้ย
เมื่อจิ้งจอกหิมะได้มาครอบครองแล้ว ต่อจากนี้ก็เลี้ยงมันได้จริงเสียที