บรรดาศิษย์พี่ศิษย์น้องเหล่านั้นไม่รู้จักทำอย่างอื่นนอกจากประจบประแจงนาง แล้วมอบของวิเศษนานัปการให้เป็นรางวัล
ต่อการเอาใจเช่นนี้ นางรำคาญใจมานานนัก
ก็เพียงแค่นางโบกมือ คนพวกนี้ก็จะวิ่งเข้ามาหาเหมือนสุนัขตัวเล็ก ๆ
แต่กับหยางฟานแล้ว ทุกอย่างกลับต่างกันลิบลับ
เมื่อหยางฟานก้มมองนางอยู่สูงส่ง สิ่งที่นางรู้สึกไม่ใช่คนชั่วที่คอยควบคุมนาง หากแต่เป็นผู้แข็งแกร่งอย่างแท้จริง
ผู้แข็งแกร่งผู้นี้ครอบชะตาความเป็นความตายของนาง บังคับทั้งยินทั้งโทสะของนาง แม้แต่การขยับตัวแต่ละครั้งของนางยังต้องได้รับอนุญาตจากเขา
และแรงกดดันอันแก่กล้าเช่นนี้เอง ที่ทำให้จิตใจของนางไม่อาจยับยั้งตนเองได้ ความรู้สึกยอมจำนนจึงถือกำเนิดขึ้น
มนุษย์ย่อมเลื่อมใสผู้แข็งแกร่ง ผู้บำเพ็ญก็เช่นกัน
แม้ปากจะไม่ยอมรับ แต่ก้นบึ้งของหัวใจนางนั้นปรารถนาอย่างแรงกล้าที่จะถูกผู้แข็งแกร่งครอบครอง
“ครับ ข้าเข้าใจแล้ว”
ฉีเพ่ยหลานก้มหน้าลงอย่างว่าง่าย
จากนั้นหยางฟานก็โบกมือ
“ไปได้แล้ว กลับไปหลอมยาอมฤทธิ์ต่อให้ข้า ต้องการอะไรก็บอกมา ข้าจะจัดหาให้เอง”
“แต่ถ้าเจ้ากล้าอวดดีเล่นอุบายใด ๆ เจ้าควรรู้ผลเสียอันจะเกิดขึ้นดี”
หยางฟานบีบคางของฉีเพ่ยหลานเบา ๆ แล้วยิ้มกว้าง พลิกมือผลักนางออกไป
“ข้าเข้าใจ”
ฉีเพ่ยหลานรีบกลับไปยังเตาหลอมยา แล้วหลอมยาอมฤทธิ์ให้หยางฟานต่อไป
ขณะเดียวกัน หยางฟานก็หยิบแจกันเซรามิกออกมา กลืนยาอมฤทธิ์เทียนหลิงเม็ดอื่น ๆ ลงไปต่อ แล้วเริ่มการบำเพ็ญ