ได้ยินคำว่า การประชุมแลกเปลี่ยนเติงหยุน หยางฟานก็หยุดฝีเท้าทันที
จากนั้นเขาก็หันไปมองอย่างสนใจ แล้วเห็นผู้บำเพ็ญช่วงหลอมพลังห้าหกคนถูกล้อมไว้
ผู้บำเพ็ญวัยกลางคนร่างกำยำคนหนึ่งชี้นิ้วเย็นชาไปยังคนกลุ่มนั้น กดดันถามไถ่พวกเขา
ท่ามกลางผู้บำเพ็ญทั้งห้าหกคนที่ถูกล้อม ชราผู้หนึ่งเคราขาวโพลนส่าหัวปฏิเสธไม่หยุด
“เจ้าเทียนเฉิง เจ้าก็ยังเป็นผู้บำเพ็ญช่วงหลอมพลังที่มีชื่อเสียงพอควร หาใดเลยทำสิ่งไร้ศักดิ์ศรีเยี่ยงนี้ได้”
“การประชุมแลกเปลี่ยนเติงหยุนนี้สำนักของเราเพียรต่อสู้กันมายากเย็นเพียงใดจึงได้มา คราวนี้พวกเรามุ่งหน้าไปเพื่อแลกเปลี่ยนของดีบางอย่างเท่านั้น”
“เจ้าดอกยากอาชญากลางทางเช่นนี้ ไม่รู้สึกเสื่อมเสียชื่อเสียงของกองกำลังเทียนหลางสักหน่อยหรือ”
คนวัยกลางคนได้ยินเช่นนั้นก็หัวเราะเยาะเสียงหนึ่ง
“เป็นมือเปล่าของข้า จอมเฒ่าอย่างเจ้าจะมาชี้นิ้วดุด่าข้าเมื่อไรกัน”
“บอกเจ้า เดี๋ยวนี้ถ้าไม่ยกของมามอบให้ คนพวกเจ้าตายทั้งหมด แต่ถ้ายกมาให้ ข้าจะไว้ชีวิตพวกเจ้าเสียหนึ่ง”
ว่าแล้วชายผู้นั้นก็จ้องมองด้านล่างอย่างหิวกระหายเลือด
ชราผู้นั้นด้านล่างแล้งหน้าชาทั้งใบ
ชราแซ่เซียวผู้นี้แม้จะถือกำเนิดจากสำนักใหญ่ แต่คราวนี้เพื่อเดินทางไปเมืองเติงหยุนร่วมการประชุมแลกเปลี่ยนเติงหยุน จึงพาคนไปไม่มาก ไม่คิดว่าจะถูกพวกนี้ดักเสียก่อน
ครึ่งสำรวมแล้วท่านยกเขี้ยวขบฟันแน่น
“ท่านจะทำถึงขั้นนี้จริงหรือ ท่านควรรู้ว่า หากสำนักเทียนหลางของพวกท่านฆ่าพวกเราได้ สำนักของพวกเราย่อมไม่ยกให้ท่านแน่”