ความคิดนี้ผุดขึ้น หยางฟานก็เข้าใจทันทีว่าเครื่องเสพย์สมุนไพรบนตัวฉีเพ่ยหลานคงไม่อาจเล่นแส่งยาพิษที่ทรงอำนาจนัก และนางก็ยังกลัวว่าเรื่องจะบานปลาย จึงครุ่นคิดแล้วเติมสิ่งลงไปเพียงสองอย่าง อย่างหนึ่งไว้ทำให้เขาสูญสิ้นแรงกำลัง อีกอย่างหนึ่งไว้ทำให้เขาหมดสติสตัง
คิดถึงตรงนี้ หยางฟานก็หมัดแน่นขึ้นมาโดยพลการ สตรีผู้นี้ช่างโหดเหี้ยมเสียจริง
แต่ทว่าบัดนี้นางกลับทอผ้าพันตัวเอง
คิดแล้ว หยางฟานจึงเดินไป เขาค่อย ๆ ช้อนคางของฉีเพ่ยหลานขึ้นอย่างเบามือ
ฉีเพ่ยหลานกำมือเขาไว้แน่น พยายามขืนเสียทีเดียว
เห็นลมหายใจหอมฟุ้งของนาง หยางฟานก็ไม่อาจข่มใจไว้ได้ ต้องเลียริมฝีปาก
เขาก้มตัวลง ทั้งสองห่างกันเพียงไม่กี่ชุ่น
แต่ในวินาทีสำคัญ หยางฟานก็อดกลั้นแรงใจนั้นเอาไว้ได้จนถึงที่สุด
ไม่ได้ ใครจะรู้ว่าสตรีผู้นี้ยังมีกับดักอื่นแอบซ่อนอีกหรือไม่ หากทำให้เขาอีกครั้งล่ะเล่า
คิดแล้ว หยางฟานจึงถอยหลังไปเล็กน้อย
ที่สำคัญกว่านั้น เขาไม่อยากเอาเปรียบคนที่อยู่ในภาวะคับขัน
จากนั้น หยางฟานจึงเปิดถุงมนต์เก็บของของฉีเพ่ยหลาน ค้นหาอยู่ครู่ใหญ่ ก็หยิบขวดเคลือบสีแดงออกมาได้หนึ่งใบ แล้วเขาหยิบเม็ดยาแก้พิษออกมาหนึ่งเม็ด สอดเข้าไปในปากของฉีเพ่ยหลานโดยตรง
ดึงนิ้วออกมา หยางฟานเช็ดนิ้วอย่างระวัง แล้วยังคงมองดูฉีเพ่ยหลานต่อไป
เพลาต่อมา เมื่อเม็ดยาแก้พิษลงสู่ท้อง ดวงตาของฉีเพ่ยหลานก็กลับมาชัดเจนสดใสทันที