เหงื่อเย็นผุดซึมออกมาจากแผ่นหลังของหยางฟาน เขาเกือบจะลงมือไปแล้ว
แต่ในช่วงเวลาสำคัญ เขาก็ยังฝืนข่มใจอดทนเอาไว้ได้
รอก่อน ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาลงมือ ต้องทำให้เฒ่าเต๋าผู้นี้ระแวดระวังน้อยลงกว่านี้เสียก่อน
“ท่านอาจารย์ ศิษย์ไม่มีเรื่องใดปิดบังท่าน!”
“งั้นหรือ!”
เฒ่าเต๋าแค่นเสียงเย็นชา มองหยางฟานด้วยสายตาเย็นเยียบ
“เจ้าไม่มีเรื่องใดปิดบังข้าจริงหรือ?”
“เป็นความจริงแน่นอน ศิษย์ไม่กล้าปิดบังสิ่งใดจากท่านอาจารย์”
หยางฟานรีบแสดงท่าทางหวาดหวั่นพรั่นพรึง มองไปยังเฒ่าเต๋า
“ช่างเถอะ ไม่ว่าเจ้าจะมีเรื่องปิดบังข้าหรือไม่ ก็ไม่สำคัญแล้ว”
เฒ่าเต๋าโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ ราวกับไม่สนใจเรื่องเหล่านี้เลยแม้แต่น้อย
หยางฟานถอนหายใจโล่งอก แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความสงสัย
อยู่ดี ๆ เหตุใดเฒ่าเต๋าถึงพูดง่ายขึ้นมาเสียอย่างนั้น?
“จริงสิ ดาบไม้เจ้าได้มาหรือยัง?”
ได้ยินเช่นนั้น หยางฟานก็ส่ายหน้าเบา ๆ
“สัญลักษณ์ลอบเคลื่อนไหวนั่นมีอานุภาพจำกัด ศิษย์คงเข้าไปในหุบเหล่ากระบี่ในเวลาอันสั้นไม่ได้ ไม่มีทางลอบเข้าไปข้างในได้จริง ๆ...”
หยางฟานรีบพูดเสียงเบา พลางลอบมองเฒ่าเต๋าไปด้วย
เดิมทีเขาคิดว่าเฒ่าเต๋าจะบันดาลโทสะอย่างหนัก แต่คาดไม่ถึงว่าเมื่อได้ยินแล้ว เฒ่าเต๋ากลับเพียงแค่นหัวเราะเย็นชา
กลับทำให้หยางฟานยิ่งรู้สึกไม่มั่นใจ
“ท่านอาจารย์โปรดวางใจ ศิษย์จะพยายามสุดกำลัง หาหนทางเอาดาบไม้มาให้ได้...”
“ช่างเถอะ ให้คนรับใช้ตัวเล็ก ๆ อย่างเจ้าทำเรื่องเช่นนี้ คงลำบากเจ้าเกินไป”
เฒ่าเต๋าโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ
คราวนี้หัวใจของหยางฟานจมดิ่งลงสู่ก้นบึ้งอย่างสิ้นเชิง