ในเมื่อเสี่ยวเฮยทะลวงขั้นสำเร็จแล้ว หยางฟานก็ย่อมเตรียมรับมือเฒ่าเต๋าได้อย่างสบายใจ
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ทุกอย่างสงบไร้คลื่นลม
หวังอวี่เพิ่งตายในมือหยางฟาน หวังไป๋เหรินย่อมยังไม่รู้เรื่องของหลานชาย หยางฟานจึงสามารถทุ่มเทสมาธิทั้งหมดไปกับการรับมือเฒ่าเต๋าได้
ในเมื่อคิดจะรับมือเฒ่าเต๋าให้ดี การเตรียมตัวที่ควรทำย่อมต้องทำให้พร้อม
ตลอดสามเดือนที่ผ่านมา หยางฟานถูกเฒ่าเต๋าบีบคั้นจนต้องใช้ชีวิตอย่างหวาดระแวงอยู่เสมอ
ตอนนี้หนอนกู่ถูกกำจัดไปแล้ว ต่อจากนี้ขอเพียงฆ่าเฒ่าเต๋าได้ ภายหน้าก็ไม่ต้องกังวลอีก
“กำจัดเฒ่าเต๋าได้แล้ว ข้าก็จะกลับบ้าน ไปอยู่พร้อมหน้ากับคนในครอบครัว...”
หยางฟานครุ่นคิดด้วยความตื่นเต้นอยู่บ้าง ทันใดนั้นก็ชะงัก แววตาพลันฉายประกายวูบหนึ่ง
“ข้ากลับไปได้จริงหรือ?”
หยางฟานมองเครื่องรางกับเตายาตรงหน้า แล้วรู้สึกประหนึ่งกำลังฝันไปชั่วขณะ
“ข้ากลับไปไม่ได้แล้ว!”
เขาเป็นเพียงคนรับใช้ของอารามชิงอวิ๋น หากหนีออกจากอารามไปโดยพลการ ย่อมถูกคนในอารามตามล่าสังหาร
ที่สำคัญกว่านั้นคือ เขาไม่อยากกลับไปใช้ชีวิตแบบเดิมอีกแล้ว
ชีวิตที่ต้องคอยนอบน้อมเอาใจผู้อื่น แม้แต่การเพาะปลูกก็ยังต้องคอยดูสีหน้าคนอื่นนั้น เขาไม่อยากประสบพบเจออีกต่อไป
หยางฟานลูบไล้เตายาในมือ แววตาฉายความเศร้าสร้อยขึ้นมาวูบหนึ่ง
“ในเมื่อก้าวเข้าสู่เส้นทางเซียนแล้ว เส้นทางนี้ ข้าก็ทำได้เพียงเดินต่อไป”
หยางฟานข่มความรู้สึกในใจ สูดหายใจลึก ๆ แล้วเตรียมการต่อ
ในมือเขามีตำรายาอยู่หลายชนิด และคราวนี้ก็ได้วัตถุดิบยามาครบแล้ว