ไม่ดีแล้ว!
หยางฟานรีบปล่อยเครื่องรางโล่ทองออกมา
โล่สีทองปรากฏขึ้นเบื้องหน้าหยางฟาน หวังจะขวางแสงมืดเอาไว้
“กร๊อบ!”
แสงมืดฉีกโล่ทองขาดในพริบตา
แม้โล่ทองจะขวางแสงมืดไว้ได้ชั่วคราว แต่เพียงชั่วพริบตาเดียว โล่ทองก็ถูกฉีกขาด
จากนั้นแสงมืดก็พุ่งเข้าหาหยางฟาน
“บัดซบ!”
หยางฟานสบถคำหนึ่ง รีบขว้างเครื่องรางโล่ทองออกไปอีกหลายแผ่น
“กร๊อบ!”
เสียงเกราะแสงแตกสลายดังขึ้นเป็นระลอก
เมื่อได้ยินเสียงนั้น สีหน้าของหยางฟานก็ย่ำแย่ลงอย่างยิ่ง
โชคดีที่แสงมืดอ่อนกำลังลงอย่างเห็นได้ชัด หลังถูกเครื่องรางโล่ทองมากมายขวางเอาไว้
หยางฟานรีบหลบไปด้านข้าง ทว่าแสงมืดก็ยังตกลงบนร่างของเขาในที่สุด
“บัดซบ!”
หยางฟานรีบกระชากเสื้อออก แล้วก็เห็นรอยฝ่ามือสีดำจาง ๆ ประทับอยู่บนอกของตน
รอยฝ่ามือนั้นแผ่ไอสีดำออกมาจาง ๆ ดูเย็นเยียบและน่าสะพรึงกลัว
โชคดีที่ไม่นานไอสีดำเหล่านั้นก็หายไป เหลือเพียงรอยมือจาง ๆ และเขาก็ไม่รู้สึกผิดปกติที่ใด
แต่เมื่อมองรอยมือสีเทาบนอก สีหน้าของหยางฟานก็ย่ำแย่ลงอย่างยิ่ง
“เฒ่าชั่ว ข้าจะสับร่างเจ้าเป็นหมื่นชิ้น!”
หยางฟานเดินตรงไปหาเฒ่าเต๋าด้วยความโกรธ ตอนนี้เขาแทบอยากสับเฒ่าเต๋าให้เป็นแปดท่อน
“แค่ก ๆ!”
เฒ่าเต๋าไอออกมาสองครั้ง แล้วฝืนหันมามองหยางฟาน พอเห็นตราประจักษ์บนอกของหยางฟานก็พลันถอนหายใจด้วยความโล่งอก
ตอนนี้เองหยางฟานจึงได้เห็นสภาพของเฒ่าเต๋าอย่างชัดเจน
ใบหน้าอันดุร้ายและน่าสะพรึงกลัวของเฒ่าเต๋ามีแผลฉีกขาดเป็นทางใหญ่
เห็นได้ชัดว่านี่เป็นฝีมือของเครื่องรางวิเศษ
เฒ่าเต๋าตอบสนองได้รวดเร็วมาก เมื่อรู้ว่าตนหลบเครื่องรางวิเศษไม่พ้น ก็รีบตัดสินใจใช้ส่วนอื่นของใบหน้ารับการโจมตีนี้เต็ม ๆ