มองดูชายตรงหน้านี้ หยางฟานรู้สึกขบขันจนไม่มีคำจะพูด มนุษย์ธรรมดาธรรมดาคนหนึ่ง กล้าปล้นเขาผู้เป็นผู้บำเพ็ญขึ้นมาได้อย่างไร
แต่หยางฟานไม่ประสงค์จะเปิดเผยพลังที่แท้จริง จึงถอนใจยาว
"เจ้าขอโปรดหลบทางเสีย ตอนนี้ข้ายังไม่ประสงค์จะเอาชีวิตใคร"
พูดจบ หยางฟานก็มุ่งเดินไปข้างหน้า
เห็นหยางฟานไม่แม้แต่จะให้เงิน ชายผู้นั้นพลันโกรธจัด
เขาเป็นเพียงบุรุษเลือดธรรมดาที่ไร้วรรณะบำเพ็ญ แต่ลัทธิได้ฝากเครื่องรางไว้กับตัวเขาหลายใบ
ก่อนมาเขายังได้รับการฝึกฝนมา จึงเชื่อว่าตนเหนือกว่าบุรุษเลือดธรรมดานัก รับมือหยางฟานได้อย่างมั่นใจ จึงกล้าลงมือปล้น
เมื่อเห็นหยางฟานไม่ยอมให้เงิน ชายผู้นั้นจึงฟันดาบลงมาทันที
"รนหาที่ตาย!"
แม้เขาจะเต็มกำลังเต็มเปี่ยม แต่พลังของเขาเมื่อเทียบหน้าหยางฟานแล้วไม่พึงประทานทัศน์
หยางฟานฉกจับดาบนั้น ตบเบา ๆ หนึ่งครั้ง ดาบก็สะท้านแตกออกทันที
แล้วหยางฟานก็คว้ากุมตัวชายผู้นั้น ประหารเข้าที่ศีรษะอย่างหนักหน่วง
เสียงเพี๊ยะดัง ศีรษะของเขาแตกกระเจิงราวกับแตงโมทันที
หยางฟานส่ายศีรษะอย่างอนจนใจ โยนศพลงริมทาง
"น่าหมั่นไส้จริง ข้าบอกแล้วว่าไม่ประสงค์จะเอาชีวิตใคร เจ้าทำไมยังต้องมาหาความตายเสียนี่"
จะทำก็ให้สุด จะปล่อยก็ให้สุด!
เมื่อลงมือแล้ว ต้องกำจัดให้สิ้นซาก เพื่อมิให้ต่อฝ่ายเปิดเผยพลังของเขา
กำจัดชายผู้นี้เสร็จ หยางฟานค้นตัวไปทั่ว ไม่พบสิ่งใดมีประโยชน์ จึงเดินทางต่อไป
ชั้นที่สองนี้กลิ่นอายเลือดหนักอึ้งกว่าชั้นแรกมากนัก แม้แต่หยางฟานยังรู้สึกไม่ค่อยสบายกาย