เถ้าถีบสายเลือดที่นำหน้าถือดาบเดินเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ ชัดเจนว่ามันตั้งใจจะฆ่าคน
เห็นดังนั้น พวกเถ้าถีบสายเลือดที่เหลือต่างมองหัวหน้าของพวกมันด้วยความหวาดกลัว
"หัวหน้า ต้องฆ่ามันจริง ๆ เหรอ?" พวกมันถามอย่างลังเล
"แน่นอน ถ้าไม่ฆ่ามัน รอให้พลังเลือดกลืนกินสมองมันไป พวกเราทุกคนก็จบกันหมด"
"พวกเจ้ารีบค้นหาของไป ค้นเสร็จก็กลับเลย ไม่ต้องเก็บยาอื่นแล้ว"
พูดจบ มันกำดาบเดินไปข้างคนที่กำลังกระตุก แล้วฟันลงไป
ในใจมันตึงเครียด ทำให้ดาบนี้พลาดคอ ไปโดนที่ไหล่แทน
ถูกฟันเข้าครั้งนี้ คนบนพื้นร้องลั่นด้วยความทรมาน แล้วดีดตัวลุกพรวด ตาแดงก่ำพุ่งเข้าหามันทันที
"ไอ้บัดซบ!"
เถ้าถีบหัวหน้าตกใจจนมือสั่น โบกดาบฟันไปมั่วซั่ว
แม้คนคนนี้จะสติลั่นและโจมตีอย่างบ้าคลั่ง แต่ในที่สุดก็เป็นแค่พฤฒิชนร่างเนื้อธรรมดา
ถูกฟันติด ๆ กันหลายดาบ มันก็ล้มลงในที่สุด
เสียงตูมดังขึ้น เมื่อคนนั้นล้มลง เถ้าถีบหัวหน้าถึงได้ปล่อยลมหายใจยาว
มันเช็ดเหงื่อเย็นที่หน้าผาก แล้วหันไปมองคนอื่น
"มองฉันทำไม ฉันก็จำใจทำ ถ้าไม่ฆ่ามัน พวกเราต้องเดือดร้อนกันทั้งคณะ"
แล้วมันก็ชี้ไปที่ศพบนพื้น
"มันถูกพลังเลือดซึมเข้าไปในสมองแล้ว สติก็ลั่น อีกหน่อยสองยามก็จะกลายเป็นผีดิบ"
"ตอนนี้เก็บมันไว้ไม่ได้ รอให้มันเป็นผีดิบซะทีเมื่อไร พวกเราทุกคนต้องพินาศ"
พูดจบ เถ้าถีบหัวหน้าเตะศพออกไปด้านข้าง แล้วหันไปมองคนอื่น
"มัวเงียบทำไม ยังไม่รีบค้นอีกเหรอ"
พวกที่เหลือพยักหน้างึกงัก แล้วรีบค้นหากันทันที
หยางฟานซ่อนตัวอยู่ข้าง ๆ มาตลอด จ้องมองอย่างเงียบ ๆ
ครู่ใหญ่ไป คนหนึ่งก็ตะโกนอย่างตื่นเต้น
"หัวหน้า ข้าเจอของแล้ว!"