“ใช่แล้ว ฟังมาว่าเมื่อก่อนหลุมเลือดแห่งนี้เคยเต็มไปด้วยพลังวิญญาณอันบริบูรณ์ มียาหากษัตริย์ขึ้นงอกอยู่มากมาย”
“ที่มันกลายเป็นอย่างนี้ ก็เพราะพวกสำนักใหญ่สายเลือดที่เคยยึดครองที่นี่ทั้งหมดนี่แหละ”
“แรกเริ่มนั้นเพราะยาที่พวกสำนักสายเลือดต้องการส่วนใหญ่เป็นจำพวกเร้นลับชั่วร้าย ยาที่ขึ้นอยู่ในหลอนเดิมทีจึงไม่เป็นที่ต้องการของพวกมัน”
“พวกสำนักสายเลือดจึงใช้ที่นี่เป็นที่ทิ้งศพ”
“ที่ทิ้งศพ?” หยางฟานขมวดคิ้วขึ้น “พวกมันไม่เชี่ยวชาญการหลอมศพเป็นหุ่นศพรึไง ทำไมยอมทิ้งศพล่ะ?”
เมื่อได้ยินดังนั้น บรรดาผู้รับใช้เลือดก็ส่ายหัว
“ไม่ใช่ศพทุกศพจะเหมาะแก่การหลอมเป็นหุ่นศพหรอก ที่จริงศพส่วนใหญ่มีคุณภาพเลวร้ายมาก พอจะเป็นของเหลือใช้ธรรมดาเท่านั้น”
“ยิ่งบางศพยังสมบูรณ์ไม่ทั้งกาย ถ้าเอาไปหลอมหุ่นศพพลังก็จะอ่อนด้อยลงมาก ศพเหล่านี้เลยถูกเขวี้ยงมาที่นี่ทั้งหมด”
“ครั้งแล้วครั้งเล่า ที่นี่ก็กองทับด้วยศพ เลือดก็เริ่มหนักอึ้งขึ้นเรื่อยมา”
อีกทั้งเพราะเป็นที่ทิ้งศพ ศพของผู้ที่ตายโดยอาฆาตจำนวนมากก็ถูกทิ้งลงมาที่นี่ด้วย พลังร้ายและพลังอาฆาตจึงหนาแน่นยิ่งขึ้นไปอีก
ยาทั้งหมดในนี้จบลงด้วยการถูกปนเปื้อน ดูดซับพลังเลือดและพลังเงาเย็นจนเต็มเปี่ยม
สำหรับสำนักอื่นสิ่งนี้อาจไม่ใช่เรื่องดี แต่สำหรับพวกสำนักใหญ่สายเลือด ยาเหล่านี้กลับล้ำค่าเหลือเกิน
นับแต่นั้นมา หลุมเลือดแห่งนี้จึงกลายเป็นดินแดนที่พวกสำนักสายเลือดบุกเบิกขุดค้นเป็นการใหญ่
ทุกช่วงเวลาหนึ่ง พวกมันจะส่งบรรดาศิษย์ลงไปเก็บยา และค้นหาสมบัติวิเศษต่าง ๆ
“แล้วสมบัติพวกนั้นมาได้ยังไงล่ะ?” หยางฟานถามด้วยความสงสัย
คนนั้นแค่ยักไหล่ตอบ
“ก็ติดตัวศพมาไง ถึงศพทุกศพจะถูกตรวจค้นอย่างละเอียด แต่ก็เป็นไปได้ว่าบางศพซ่อนของวิเศษเอาไว้แต่ถูกค้นไม่เจอ”