ทรัพย์สินเงินทองที่ใช้ชั่วชีวิตก็ไม่หมดสิ้น
หัวใจของหยางฟานเต้นแรงด้วยความยินดี
แน่นอนว่าเขาย่อมอยากได้ทรัพย์สินเงินทองที่ใช้ชั่วชีวิตก็ไม่หมดสิ้น
แม้การได้เป็นเซียนจะดีเพียงใด แต่หยางฟานก็รู้มาตลอดว่าตนเองไม่ใช่คนที่มีวาสนาเช่นนั้น
เขาคิดแต่จะซื้อที่ดินสักไม่กี่หมู่ แต่งภรรยาสักสองสามคน แล้วใช้ชีวิตสุขสบาย มีภรรยาลูกอยู่พร้อมหน้าและเตียงอุ่นผิงไฟ
หากไม่มีเฒ่าเต๋าผู้นั้น เขาคงตอบตกลงไปแล้ว จากนั้นก็ลงจากเขาอย่างเริงใจ
แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว หากหยางฟานอยากมีชีวิตรอด ก็ทำได้เพียงหาทางอยู่บนเขาต่อไป
“ข้ายังคงอยาก...”
หยางฟานพูดอึกอัก ยังไม่ทันจบประโยค สีหน้าของชายชราก็เริ่มไม่สบอารมณ์
“พูดเช่นนี้ แปลว่าเจ้าไม่ยินยอมหรือ?”
เมื่อเห็นชายชราจ้องมาด้วยสีหน้าเหี้ยมเกรียม หยางฟานก็รีบส่ายหน้า
“ข้ายินดีมอบป้ายทะยานเซียนให้เซียนท่านนี้ ขอเพียงเซียนโปรดเมตตาให้ข้าอยู่ต่อ”
หยางฟานพูดพลางคุกเข่าลงดังตุบ แล้วประคองป้ายทะยานเซียนไว้ด้วยสองมือ
เขาย่อมดูออกว่าคนเหล่านี้ต้องการป้ายทะยานเซียนให้ได้ จึงทำได้เพียงยอมจำนนแต่โดยดี
“รับเงินก้อนหนึ่งแล้วลงจากเขาไปไม่ดีกว่าหรือ เหตุใดต้องอยู่บนเขาให้ได้?”
ชายชรามองหยางฟานด้วยแววตาเย็นชา
“เจ้ามีเพียงรากวิญญาณซ่อนเร้น ต่อให้อยู่บนเขาก็ไม่เกี่ยวข้องกับวาสนาเซียน สู้ลงจากเขาไปแต่โดยดีเสียยังดีกว่า...”
ยังพูดไม่ทันจบ หยางฟานก็รีบอ้อนวอน
“ศิษย์ไม่หวังจะได้เป็นเซียน ขอเพียงได้อาศัยไอเซียนของท่านสักนิดก็พึงพอใจแล้ว ต่อให้ต้องยกน้ำชา ผ่าฟืน กวาดพื้น ศิษย์ก็ยินดี”
“ขอเพียงเซียนโปรดเมตตา”
เขาเหลือบมองชายชรา ก่อนจะรีบล้วงสมุนไพรหลายต้นออกมาจากอกเสื้อ
“เซียนท่าน ข้าน้อยมีของป่าล้ำค่าอยู่เล็กน้อย ยินดีมอบให้ท่าน ขอเพียงท่านเมตตาข้าน้อย”
พลางพูด หยางฟานก็ชูสมุนไพรในมือขึ้นสูง
“ของป่าล้ำค่า ช่างน่าขันนัก...นี่มันสมุนไพรอายุพันปี!”
ตอนแรกชายชราไม่เห็นอยู่ในสายตา แต่พอเห็นสมุนไพรอายุพันปีในมือหยางฟาน สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที
แม้จะเป็นเพียงสมุนไพรธรรมดา แต่สมุนไพรอายุพันปีก็ล้ำค่ายิ่งนัก
เมื่อมองป้ายทะยานเซียนแล้วมองสมุนไพร คำพูดที่ชายชราจะไล่หยางฟานลงจากเขาก็กลืนกลับลงคอ