สวี่หลงเยว่จ้องหยางฟานลึกซึ้งอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็รีบตามนางฟ้าไป่เฟิงจากไป
เหล่านักบำเพ็ญหญิงจากยอดบัวแดงกลุ่มหนึ่งเดินผ่านไปพลางพูดคุยเจื้อยแจ้ว
“ยอดบัวแดงเมื่อก่อนมิใช่ห้ามศิษย์หญิงออกจากยอดตามใจชอบหรอกหรือ เหตุใดตอนนี้ถึงปล่อยให้นักบำเพ็ญหญิงลงเขากันมากมายเช่นนี้?”
หยางฟานมองแผ่นหลังของเหล่านักบำเพ็ญหญิงจากยอดบัวแดงด้วยความประหลาดใจ
อย่างไรเสีย ตามปกติแล้ว ยอดบัวแดงห้ามศิษย์หญิงลงเขาอย่างเข้มงวดมาโดยตลอด
“ก็เป็นผลกระทบจากบททดสอบครั้งก่อนนั่นแหละ”
“ปกตินางฟ้าไป่เฟิงไม่อนุญาตให้นักบำเพ็ญหญิงลงเขา แต่กลับถูกคนดักสังหาร นักบำเพ็ญหญิงหลายคนแทบไม่มีโอกาสต้านทานเลย...”
เมื่อพูดถึงตรงนี้ ศิษย์ช่วงหลอมพลังหลายคนก็อดทอดถอนใจไม่ได้
ในบททดสอบครั้งนั้น มีนักบำเพ็ญหญิงรูปโฉมงดงามไม่น้อยต้องสิ้นชีพ พวกเขาล้วนรู้สึกเสียดายยิ่งนัก
“ศิษย์น้องหยาง อย่ามองแล้ว ระวังนางฟ้าไป่เฟิงควักลูกตาเจ้าเสียล่ะ”
หลายคนหัวเราะหยอกล้ออยู่ข้าง ๆ
หยางฟานยิ้มเจื่อน ๆ แสร้งทำเป็นเขินอายแล้วเบือนสายตากลับมา
เขามิได้หมายปองความงามเสียหน่อย
ที่แท้เมื่อครู่สวี่หลงเยว่ทำให้เขารู้สึกไม่ดีอย่างยิ่ง
สายตาของสวี่หลงเยว่จับจ้องเขานานเกินไป
หรือว่าสตรีผู้นั้นจะพบอะไรเข้าแล้ว?
หยางฟานขมวดคิ้ว
ไม่น่าเป็นไปได้ ตอนนั้นสตรีผู้นี้มองหน้าเขาไม่ชัด ไม่เช่นนั้นคงจับพิรุธได้ตั้งนานแล้ว
ก่อนหน้านี้ที่แดนเม็ดยา สตรีผู้นี้เคยสงสัยเขา ถึงกับเข้ามาตรวจสอบ แต่สุดท้ายก็ไม่พบสิ่งใด