เลือดมืดส่ายหัว กล่าวด้วยความอาดูร
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เสียงจากภายในก็ดังแทรกออกมา จางใส่ความอนาถใจ
“ข้าไม่มีทางเลือก วิชาบำเพ็ญของข้าไม่อาจยึดร่างผู้อื่นได้ จึงต้องอาศัยยืมครรภ์กำเนิดชาติใหม่เท่านั้น จึงจะวัฏฏะกลับมาเกิดใหม่ได้”
“แต่เจ้าหนูนี่กล้าฉวยโอกาสยึดร่างสำเร็จ ยังให้เจ้ามีชีวิตอยู่ได้ถึงหลายสิบปีเช่นนี้”
เสียงภายในยิ่งพูดยิ่งโกรธแค้น ส่งเสียงครางแผดเสียงดัง
“แต่แม้เจ้ายึดร่างสำเร็จแล้วจะเป็นอย่างไร?”
“ตอนนี้เจ้าไม่ได้เป็นเพียงผู้สำเร็จแก่นทองขั้นเล็กหรือ?”
“ยิ่งกว่านั้น ตอนนี้แก่งุ่มง่ามขนาดนี้ แถมยังไม่มีทางฝ่าฟันขึ้นสู่ขั้นหยวนอิงได้”
เมื่อได้ยิน เลือดมืดกลับยิ้มเจื่อน โบกมืออย่างไม่ใส่ใจ
“เรื่องนี้ไม่ต้องให้เจ้ามายุ่งเป็นห่วงหรอก”
“ร่างที่ข้ายึดมานี้ร่างกายก็แข็งแกร่งพอสมควร รากวิญญาณก็เลิศ เพียงแต่หาสิ่งของที่เพียงพอได้ ข้าจะกลับคืนสู่ขั้นหยวนอิงได้อีกครั้ง”
ว่าแล้ว เลือดมืดก็เงยมือขึ้นตบอกตนเองเอื๊อกหนึ่ง
“ส่วนเจ้านั่นแหละ ยังต้องบำเพ็ญทารุณต่อไปอีกระยะ”
เมื่อได้ยินความเย้ยหยันในถ้อยคำของเลือดมืด ท้องของผู้เฒ่าก็ส่งเสียงตอบกลับมาอีกชุดหนึ่ง
“เฮ้ย แล้วเจ้ามาหาข้าทำอะไร?”
“เอาวันมาคิดดูสิ จะฟื้นกลับสู่ขั้นหยวนอิง ไม่ร้อยแปดสิบปีย่อมไม่มีทางเป็นไปได้”
“ตอนนี้ที่เจ้ามาหาข้า ข้าช่วยอะไรก็ไม่ได้”
ได้ยินเช่นนี้ เลือดมืดหัวเราะขึ้น ก้าวย่างเข้ามาครึ่งบาท
“ช่วยได้แหละ จะไปไม่ช่วยได้อย่างไร?”
“คราวนี้ข้าหาผู้ที่เหมาะสมได้แล้ว จะช่วยข้าไปหาสิ่งนั้นจากภายใน”