“แต่ครั้งก่อนที่พวกเราบุกเข้ามา ก็ไม่สามารถฝ่าเข้าไปยังสวนยาได้ ครั้งนี้ข้าเตรียมการมาล่วงหน้าแล้ว น่าจะสามารถฉีกช่องว่างที่สวนยาเพื่อฝ่าเข้าไปได้”
เมื่อได้ยินดังนั้น เด็กหนุ่มก็ดวงตาเป็นประกาย ตื่นเต้นจนกระโดดขึ้นกับที่สองสามครั้ง
“ดีแล้ว หากเจ้าฉีกช่องว่างของผนึกสวนยาได้จริง ก็ยิ่งดีไม่มีอะไรเทียบ”
รอยยิ้มบนใบหน้าเด็กหนุ่มหายวับ คิ้วขมวดมั่น
“แต่ผนึกที่นั่นทรงพลังยิ่งนัก ใช้แต่พละกำลังดิ้นรนคงเปิดไม่ได้กระมล?”
เลือดมืดโบกมือ ใบหน้าเต็มไปด้วยความมั่นใจ
“ไม่เป็นไร”
“ช่วงเวลาที่ผ่านมาข้าสะสมอาวุธฝ่าผนึกไว้หลายชิ้น อีกทั้งหลายปีที่ผ่านมาข้าก็บำเพ็ญวิชาค่ายกลอย่างบากบั่น มีความศึกษาลึกซึ้งในค่ายกลและผนึกเป็นทุนเดิม แน่นอนว่าจะเปิดการป้องกันตรงนั้นได้”
เมื่อได้ยินถ้อยคำที่มั่นใจของเลือดมืด เด็กหนุ่มพยักหน้า ก้าวเดินตรงเข้าไปข้างหน้า
“งั้นไปกันเถอะ พวกเราออกเดินทางกันเดี๋ยวนี้เลย”
เขาเดินไปยืนเคียงข้างเลือดมืด
เมื่อเห็นดังนั้น เลือดมืดกวาดตามองเขาหนึ่งครั้ง แล้วก็เอามือออกไปตบหัวเด็กหนุ่มเบา ๆ
“ข้าว่าเจ้าเสวียนหยาง เมื่อก่อนร่างกายเจ้าสูงใหญ่กำยำนัก แต่นับแต่บำเพ็ญวิชาแปลงกายเซวียนอิง ทำไมตอนนี้กลับเหลือแค่เท่านี้?”
เสวียนหยางยกมือปัดมือเลือดมืดออก แล้วสั่นปากเย้ยหยัน
“เรื่องนี้มันก็เป็นเพราะเจ้านี่แหละ”
“ถ้าเจ้ายอมให้ข้าอยู่ในท้องชายชรานั่นอีกร้อยปี ตอนนั้นข้าจะปรากฏตัวในสภาพหยวนอิง”
เสวียนหยางเลิกคิ้ว แล้วเงยคางส่งสัญญาณไปยังเลือดมืด