ครู่ใหญ่หลังจากนั้น คนหนึ่งในนั้นกัดฟันแน่น
“ไม่ได้ พวกเราต้องลงมือเองเท่านั้น”
“ไม่เช่นนั้นกลับไปแล้ว ผู้อาวุโสจะรู้ว่าคนที่พวกเราตามหามาคราวนี้ไม่มีประโยชน์แม้แต่น้อย”
“แน่นอนว่าจะถูกผู้อาวุโสลงโทษอย่างหนักแน่”
พอได้ยินดังนั้น อีกไม่กี่คนที่เหลือก็มองหน้ากัน คนหนึ่งในนั้นก้มเสียงลง
“ข้าว่าไยพวกเราต้องเสี่ยงชีวิตเพื่อผู้อาวุโสด้วย”
“ตอนนี้ผู้อาวุโสเองก็ยังไม่รอดตัวเสียด้วยซ้ำ”
“ข้าว่าพวกเราไม่ควรทำให้ผู้นี้โกรธเคือง รีบจากที่นี่ไปเสียยิ่งดี”
คนนั้นคิดให้ชัดเจนแล้ว ว่าคนของพวกเขาไม่กี่คนนี้ไม่ใช่คู่มือของหยางฟานเลย
อยู่ต่อที่นี่ก็เท่ากับประจานตัวเอง
พอได้ยิน คนข้าง ๆ อีกคนหนึ่งก็ขมวดคิ้วแน่น
“จะทำเช่นนั้นไม่ได้!”
“พวกเราสัญญากับผู้อาวุโสไว้แล้ว”
“ถ้าผู้อาวุโสรู้ว่าพวกเราทำเรื่องไม่สำเร็จ แถมยังหนีกลับมาเสียด้วย”
“งั้นต่อจากนี้พวกเราจะอยู่ในหอหินวิญญาณได้อย่างไร”
“เจ้าจงใคร่ครวญให้ดี พวกเราไม่กี่คนฝีมือก็ธรรมดาเกินกว่าจะหวังพึ่งอะไร”
“เวลานี้ถ้าไร้ที่พึ่งคือผู้อาวุโส ก็จบกันทั้งหมด”
คนนั้นยิ่งพูดยิ่งตึงเครียด จ้องมองอีกไม่กี่คน หวังให้ตัดสินใจแทน
ได้ยินดังนั้น อีกไม่กี่คนข้าง ๆ กัดฟันแน่น
“ดี ก็ทำตามที่เจ้าว่าเถอะ”
จากนั้นหัวหน้าของพวกนี้ก็เงยหน้าขึ้น
“งั้นเจ้าว่าควรทำอย่างไร”
“คนของยอดหินที่พวกเราตามหามาก็ใช้ไม่ได้ อย่าบอกว่าจะไปหาคนอื่นอีก”
ได้ยินดังนั้น หัวหน้าก็กัดฟันแน่น