“ต่อจากนี้เจ้าก็ตั้งใจฝ่าฟันขึ้นไปได้แล้ว”
“แต่ข้าจะบอกเจ้าไว้ก่อน เวลาไม่มากนัก ข้าจะให้เจ้าฝ่าฟันขึ้นถึงขั้นสำเร็จแก่นทองโดยเร็วที่สุด”
“ระหว่างนั้นเจ้าอย่าคิดกลองอุบายใด ๆ ให้เป็นความเคลื่อนไหวที่ไม่คาดคิด เชื่อเถิด ข้ามีวิธีทั้งหมดที่จะทำให้เจ้าเสียใจย้อนหลัง”
“ได้ ศิษย์เข้าใจแล้ว”
หยางฟานรีบก้มกราบให้แก่นาง ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม อีกฝ่ายในทางคลาดเคลื่อนยังเป็นอาจารย์ของเขาอยู่ เขาก็ทำได้เพียงก้มหัว
เซียวหลิงลูบไล้ไหล่ของหยางฟานเบา ๆ
“เจ้าวางใจได้ ตราบใดที่เจ้าให้ความร่วมมืออย่างซื่อตรง สมที่หมาย ประโยชน์ตอบแทนย่อมมีส่วนของเจ้า”
หยางฟานได้แต่หัวเราะขื่นขมับอย่างลำบากใจ การมาถึงขนาดนี้ ไยที่เขาไม่มีหนทางเลือกอื่นแล้ว
เขาทำได้เพียงคำนับเซียวหลิงหนึ่งครั้ง แล้วนั่งจั่วอยู่เงียบ ๆ อย่างพระเถระบริกรรม
เซียวหลิงขมวดคิ้วเล็กน้อย
“ไม่จำเป็นต้องจริงจังขนาดนั้นหรอก ต่อไปข้าจะบอกเรื่องที่ต้องระวังในการสำเร็จแก่นทองแก่เจ้า”
นางสูดลมหายใจลึก ๆ แล้วให้คำแนะนำหยางฟานอย่างใจเย็น
“ประการแรก ในช่วงฝ่าฟันขั้นสิ่งที่สำคัญที่สุดคือการควบคุมจิตมารให้มั่น”
“แม้การฝ่าจากขั้นสร้างฐานขึ้นสู่แก่นทองจะไม่จำเป็นต้องเกิดภัยจิตมารเสมอไป แต่ก็ย่อมมีโอกาสเกิดขึ้นได้อยู่”
“ตราบใดที่จิตมารปรากฏขึ้น ก็ต้องหาวิธีระงับมัน”
“แต่เจ้าต้องเข้าใจ สิ่งที่เรียกว่าจิตมารนั้น การกั้นขวางดีกว่าการขุดให้ระบายยิ่งกว่านั้นอีก ต้องทุกวิถีทางเพื่อระงับมันให้ได้”
เซียวหลิงพลิกมือ ลูกแก้วน้ำเงินเข้มจำนวนหนึ่งร่อนลงมาในอุ้งมือ