หยางฟานรีบพูดกับเซียวหลิง
สาวใช้คนหนึ่งเดินเข้ามา ทำท่าเชิญต่อหยางฟาน
หยางฟานเดินตามสาวใช้ไป โค้งคำนับเซียวหลิงหนึ่งครั้ง แล้วจึงถูกพาไปยังห้องลับ
เมื่อสาวใช้พาหยางฟานออกไปแล้ว เซียวหลิงจึงหันหัวมองไปยังเซียวไป่ฮวา
“เป็นอย่างไรบ้าง ความวิชาลับคู่บำเพ็ญดูดกลืนเติมเต็มนั้น เจ้าบำเพ็ญไปได้เกือบสมบูรณ์แล้วสินะ”
เซียวไป่ฮวาพยักหน้า
“ใช่ ข้าบำเพ็ญไปได้เกือบสมบูรณ์แล้ว แต่จะให้ข้าดูดกลืนเขาจริง ๆ หรือ”
เซียวหลิงขมวดคิ้วแน่น
“ย่อมต้องให้เจ้าดูดกลืนเขาสิ เจ้ายังขาดคู่ซ้อมมนต์เสน่หาอยู่ไม่ใช่หรือ”
“ก็ใช้เขาเป็นคู่ซ้อมเสียเลย ข้าจะรีบกดดันให้เขาเลื่อนขึ้นถึงขั้นสำเร็จแก่นทองโดยเร็วที่สุด”
“พอเขาฝ่าฟันขึ้นถึงขั้นสำเร็จแก่นทองได้ ข้าจะแจ้งให้เจ้าทราบ ถึงตอนนั้นเจ้าค่อยไปหาเขา”
เซียวไป่ฮวาลังเลเล็กน้อย
“แต่ถ้าดูดกลืนเขาแล้ว เผลอทำร้ายรากฐานของเขาขึ้นมา……”
เซียวหลิงส่งเสียงหึหึเย็นชา
“ข้าก็ต้องการให้รากฐานของเขาพังต่างหาก ตัวเขาเดิมทีก็เลื่อนขึ้นถึงขั้นสำเร็จแก่นทองด้วยวิธีลัดระยะอยู่แล้ว”
“รากฐานมั่นคงไม่ได้ เก็บไว้ก็ไม่เป็นประโยชน์อันใด ค่อยมาแค้นเคี้ยวในใจแล้วมาทำลายแผนการของพวกเราในภายหลัง ยังกับให้เป็นประโยชน์แก่เจ้าเสียก่อนยังดีกว่า”
“ยะยอมเสี่ยวของเจ้าก็มีมากมายอยู่แล้ว ดูดกลืนเขาสักคนจะเสียหายอะไรนักหนา”
บนใบหน้าของเซียวไป่ฮวาปรากฏร่องรอยเขินอาย ถูกมารดาพูดเช่นนี้ นางก็ยังทนได้ยากเย็น
นางพยักหน้าให้เซียวหลิง แล้วถอยออกไปอย่างเงียบงันไร้วาจา