“ถ้ายังเสียเวลาอีก ระวังข้าจะทำให้พวกเจ้าทั้งหมดพิการจนหมดสิ้น”
คนเหล่านั้นเกรงกลัวอำนาจของหยางฟาน จึงจำใจเดินขึ้นสู่ยอดเขาอย่างเชื่องช้าตามที่ถูกสั่ง
เมื่อเหล่านั้นเดินขึ้นไปแล้ว หยางฟานจึงนั่งลงบนเก้าอี้ตามอำเภอใจ ยกเหยียบต่อขึ้นดื่มต่อ พร้อมรอให้ทั้งสี่คนนั้นค่อยฟื้นจากการเมา
ครู่ใหญ่ผ่านไป เห็นว่าทั้งสี่ยังไม่ฟื้น หยางฟานก็หมดความอดทน
เขาดึงถังน้ำขึ้นมาจากอากาศ แล้วเทลงศีรษะทั้งสี่โดยไม่ปรานีปรานอม
ทั้งสี่ร้องตกใจเสียงหลง สะดุ้งตื่นพร้อมกัน
เมื่อลืมตาขึ้น พวกเขาต่างพบว่าตนถูกหยางฟานมัดขาคว่ำแขวนไว้ที่ประตูสำนักเสียแล้ว
“ตื่นกันแล้วเรอะ?”
หยางฟานวางถ้วยชาลง ยิ้มแฉ่งมองพวกเขา
“เจ้าทำอะไรข้า!”
“ข้าเตือนเจ้าแล้ว รีบปลดข้าลงเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นพวกข้าจะไม่ปล่อยเจ้าไปง่าย ๆ”
ได้ยินดังนั้น หยางฟานหัวเราะเยาะเสียงหนึ่ง
“จะไม่ปล่อยข้าไปง่าย ๆ เรอะ?”
“ถ้ามีวรยุทธ์เช่นนั้น ก็ลงมือกับข้าเดี๋ยวนี้สิ”
หยางฟานพูดพลางชี้ไปที่พวกเขา
“มองให้ดี ๆ นะว่าเจ้าทั้งหลายอยู่ที่ไหน”
“บอกให้รู้ไว้ แดนนี้คือถิ่นของข้า”
“แขวนพวกเจ้าไว้ที่ประตูสำนักนี้ ก็เพื่อลงโทษให้สำนึก ให้รู้จักผิดจักถูก รู้ไว้ว่าบนยอดฮิงแห่งนี้ใครเป็นใหญ่”
“ถ้ายังกล้ามาอาจอารมณ์อีก อย่าหวังว่าข้าจะใจดีอีกครั้ง”
พูดจบ หยางฟานจงใจเคาะโต๊ะเบา ๆ