“ไอ้เสบียงข้าวเปล่าตัวนี้ ทำอะไรไม่สำเร็จ กลับทำลายได้เป็นเก่ง ยังกล้าทรยศหักหลังอีกต่างหาก”
หยางฟานกลับแคะหูอย่างเหยียดหยาม แล้วจึงเป่าปลายนิ้วออก
“พวกเจ้าไร้ค่าไร้ความสามารถเหล่านี้ ถูกห้อยอยู่ตรงนี้กันทั้งเป็น ยังมาห่วงเรื่องของคนอื่นอยู่ได้ รีบคิดถึงเรื่องของตนเองเสียก่อนเถอะ”
ได้ยินดังนั้น อีกสามคนจึงขบกรามแน่น
“พวกข้าก็เต็มใจเลือกข้อที่สอง”
“โอ้ ความหมายของพวกเจ้าคือ จะใช้หินวิญญาณ 100 ก้อนไถ่ตัวพวกเจ้าใช่ไหม?”
ได้ยินดังนั้น คนทั้งสามรีบพยักหน้าหงึกหงัก
“ใช่ รีบปล่อยพวกข้าไปเดี๋ยวนี้ เสียทีสุดก็ให้เจ้าคนละ 100 ก้อนเท่านั้นเอง”
ได้ยินดังนั้น หยางฟานหัวเราะเยาะเสียงหนึ่ง
“คนละหินวิญญาณ 100 ก้อน เจ้าคิดว่ากำลังให้ทานแก่ขอทานอยู่รึไง?”
หยางฟานส่ายมือ
“แต่เขาแค่มอบหินวิญญาณ 100 ก้อนเมื่อครู่นี้ ก็เดินออกไปได้ชัด ๆ นี่นา”
ได้ยินดังนั้น หยางฟานยิ้มเยาะเย็นชาขึ้น
“ประการแรก เขาเป็นคนแรก เมื่อเป็นคนแรก ข้าก็ย่อมลดให้บ้างได้”
“ประการที่สอง เขาไม่เหมือนพวกเจ้าทั้งหลายที่เหมือนสุนัขไม่เลิกกินขี้ ยังเห่าหอนอยู่ตรงนั้นตลอด เขาสมัครใจยอมแพ้และก้มหัวต่อข้าเอง”
“ดังนั้นคนคนนี้คงไม่กล้ากลับมาล้างแค้นข้า ข้าจึงกล้าปล่อยเขาไป”
“แล้วพวกเจ้าล่ะ? มีสิทธิอันใดมาอวดดีโอหังเฉพาะหน้าข้า?”
พูดจบ หยางฟานสอดมือไว้เบื้องหลัง เดินเยียดยายรอบบริเวณอย่างเย็นชาสองสามรอบ
เห็นมีคนแอบเหลือบมองมาทางนี้ หยางฟานหันศีรษะขึ้นตวาดเสียงหนึ่ง