คนทั้งหลายเคลื่อนไหวรวดเร็วยิ่ง แทบจะชั่วขณะเดียวก็ฝ่าผนึกของหยางฟานทะลุเข้ามา
เพียงไม่กี่ลมหายใจ ก็พุ่งเข้ามาถึงระยะใกล้ตัวหยางฟานแล้ว
เมื่อถึงจุดนี้ คิ้วหยางฟานขมวดแน่น
ด้วยพลังที่แท้จริงของเขา การจัดการพวกนี้สี่คน ก็เพียงยกมือขึ้นเท่านั้น
แต่เพื่อไม่ให้เผยความสามารถที่แท้จริงออกไป หยางฟานจึงแสร้งทำเป็นตื่นตระหนก รีบถอยหลังไปหลายก้าว
หัวหน้าของพวกนั้นเอ่ยกับพรรคพวกก่อนว่า
“เฮ้ย ข้าบอกแล้วไงว่าคนนี้มันแค่ถุงหญ้าไม่มีเนื้อ พวกเจ้าถึงไม่เชื่อ โดนมันหลอกจนเข็ด”
แล้วเขาก็ตะโกนขึ้น
“ลงมือ!”
จากนั้นก็หันไปตะโกนด่าหยางฟาน
“เจ้าหนูโจร ตอนนี้คุกเข่าขอโทษซะ จะได้ทรมานน้อยลงหน่อย”
หยางฟานแค่ถอยหลังไปเรื่อย ๆ ตั้งแต่ต้นจนจบไม่มีทีท่าจะโต้ตอบเลย
เห็นดังนั้น คนอื่น ๆ จึงกดเสียงลงต่ำ
“ไม่ต้องไล่ต่อแล้ว”
“พวกเราจับตัวคนนี้พาไปก็พอ”
“ข้ารู้สึกว่าเจ้าหนูนี่ยังมีอะไรแปลก ๆ อยู่”
ได้ยินเช่นนั้น หัวหน้าคนนั้นตวงตาขึ้นทันทีด้วยความไม่พอใจ
“พวกเจ้าพูดเพราะอะไรกัน”
“เจ้าหนูนี่ชัดเจนว่าไร้ความสามารถใด ๆ จะจัดการมันก็ง่ายดายเหมือนพลิกฝ่ามือ”
“ก็เพราะพวกขี้ขลาดพวกเจ้าไม่กล้าลงมือ เรื่องเลยยืดเยื้อมาถึงเท่านี้”
“เมื่อข้าจับมันได้ พวกเจ้าจะรู้ว่าข้านั้นร้ายกาจเพียงไร”
ว่าแล้วเขาก็นำหน้าเร่งความเร็วพุ่งเข้าหาหยางฟาน
อีกสามคนจึงต้องอ้อมออกจากรอบข้าง