นางเพิ่งกลับมาถึงวัง ก็เรียกหยางฟานและเซียวไป่ฮวามารวมตัวกันทันที
เห็นว่าเซียวไป่ฮวายังไม่เข้าถึงขั้นสร้างฐานตอนปลาย นางจึงด่าเซียวไป่ฮวาเสียให้เข็ด
จากนั้นนางโบกมือเรียกหยางฟาน
“เจ้ายื่นมือออกมา”
หยางฟานยื่นข้อมือออกมาอย่างว่าง่าย
เซียวหลิงวางมือบนข้อมือหยางฟาน แล้วดวงตาก็เบิกบานทันที
“ตอนนี้เจ้าไปถึงขั้นสร้างฐานตอนปลายขีดสุดแล้วนี่”
หยางฟานพยักหน้า
“ใช่แล้วข้ารับใช้ไปถึงขั้นสร้างฐานตอนปลายขีดสุดแล้ว ห่างจากการสำเร็จแก่นทองก็มีเพียงก้าวเดียวเท่านั้น”
เมื่อพูดจบ เสียงของเขาก็สั่นเครือโดยไม่อาจระงับ
เขาอยากให้เซียวหลิงเข้าใจว่าตนกำลังจะฝ่าฟันขึ้นสำเร็จแก่นทองแล้ว
เมื่อเป็นเช่นนั้น เซียวหลิงย่อมต้องจัดสรรทรัพยากรการบำเพ็ญเพิ่มเติมให้ฝ่ายหยางฟานอย่างแน่นอน
ได้ยินว่าหยางฟานกำลังจะฝ่าฟันขึ้นสำเร็จแก่นทอง สีหน้าของเซียวหลิงก็เคร่งเครียดขึ้นมาก
นางลุกขึ้นยืนเดินไปมาอยู่กับที่
“ดี ข้าจะสั่งคนจัดเตรียมห้องสงบให้เจ้าทันที ต่อจากนั้นก็เตรียมของสำหรับต่อกรกับจิตมาร”
“คราวนี้ไม่ว่าอย่างไรเจ้าต้องฝ่าฟันขึ้นสำเร็จแก่นทองให้ได้”
ดวงตานางเปล่งประกายแห่งความหวังระยิบขึ้นมา
จากนั้นนางก็จ้องด่าเซียวไป่ฮวาอย่างไม่พอใจ
“เจ้านี่มันขี้เสียจริง ๆ จนถึงตอนนี้ยังบำเพ็ญช้ายังกับนั้น”
เซียวไป่ฮวาบ่นพึมพำด้วยความไม่พอใจเบา ๆ
หยางฟานคลายใจได้เล็กน้อย จากท่าทีของเซียวหลิง เขาคงได้รับความใส่ใจเป็นอย่างดี
คงไม่มีอะไรผิดพลาด