หยางฟานสูดลมหายใจลึก แล้วโค้งมือคำนับลั่วฉางเหอ
“รับทราบแล้ว ศิษย์เข้าใจดี”
ลั่วฉางเหอมองรอบกายอีกครั้ง แล้วแอบยื่นขวดยาอมฤทธิ์ให้หยางฟาน
เม็ดยาในขวดนี้ระดับคุณภาพดีกว่าที่คนอื่นเคยให้มาก่อนหน้านี้อย่างเห็นได้ชัด
“นี่คือยาอมฤทธิ์ที่ข้าแอบเชื่อมไว้เมื่อช่วงก่อน เจ้าเอาไปแอบแต่งกายเถิด อย่าให้ประมุขและไป่ฮวารู้เป็นอันขาด”
“รับทราบแล้ว ศิษย์เข้าใจดี”
หยางฟานโค้งคำนับลั่วฉางเหอด้วยความขอบใจอย่างลึกซึ้ง
ลั่วฉางเหอยังถามหยางฟานว่ามีเรื่องใดในหนทางบำเพ็ญที่ยังไม่เข้าใจหรือไม่
หยางฟานรีบเล่าคอขวดในการบำเพ็ญที่ตนประสบออกมาอย่างต่อเนื่อง
ลั่วฉางเหอได้ยินเขาพูดอย่างจริงใจ และที่ถามก็ล้วนเป็นจุดสำคัญทั้งนั้น จึงพึงพอใจเป็นอย่างยิ่ง
เขาระบายลมหายใจยาว
“ดีแล้ว ตลอดชีวิตข้าเป็นได้แค่คนไร้ความสามารถ จะได้สั่งสอนศิษย์ที่มีประโยชน์สักหนึ่งสองคนก็ถือว่าเพียงพอแล้ว”
เขาลุกขึ้นยืน จ้องมองหยางฟานอย่างจริงจัง
“ช่วงเวลานี้ การบำเพ็ญของเจ้าคงอยู่ในความดูแลของประมุข ต่อจากนี้ข้าคงไม่มีโอกาสชี้แนะเจ้าได้ตลอดเวลาเช่นเมื่อก่อน”
“แต่ถ้าเจ้ามีความลำบากใดหรือต้องการความช่วยเหลือเมื่อใด ก็มาหาข้าได้ตลอด”
“สิ่งใดที่ข้าในฐานะอาจารย์ทำได้ จะพยายามทำแทนเจ้าให้มากที่สุด”
เขาพยักหน้าให้หยางฟาน แล้วหันหลังจากไป
หยางฟานรีบส่งเขาออกจากคุ้งแคระ ลั่วฉางเหอโบกมือให้เขากลับเข้าไปหลายครั้ง แต่หยางฟานก็ยืนกรานจะส่งจนถึงหน้าประตูกำแพง
ลั่วฉางเหอรู้สึกซาบซ่าในใจอีกครั้ง
“ไม่คิดเลยว่าอาจารย์ลูกศิษย์เถื่อนอย่างเราสองคน จะมีแต่เจ้าศิษย์เถื่อนคนนี้ที่ยังให้ความเคารพข้าได้ถึงเพียงนี้”