“หมู่บ้านมนุษย์ธรรมดาเหรอ?”
“มีแค่นี้จริงหรือ?”
หยางฟานใจคอคลายกังวลลงเล็กน้อย
“ใช่แล้ว ไม่มีปัญหาอะไร”
“รอบ ๆ นั้นมีแต่หมู่บ้านมนุษย์ธรรมดา ข้าไปเห็นร้านขายยาอยู่ในหมู่บ้านพวกนั้นด้วย แต่สมุนไพรข้างในส่วนใหญ่ก็ธรรมดาไม่มีอะไรนัก”
“สำรวจดูรอบหนึ่งแล้วก็รีบกลับมากราบทูลท่านผู้เป็นนาย”
โจวเผิงเงยหน้ามองหยางฟานด้วยสีหน้ารีรออย่างดีใจ
หยางฟานไม่ได้พูดอะไรมาก เพียงพยักหน้าเบา ๆ แล้วถอนสายตากลับ จากนั้นลูบคางเบา ๆ
“เจ้าว่าตอนนี้ควรทำอย่างไร?”
หยางฟานเอ่ยถามขึ้นเฉย ๆ ทั้งที่ไม่มีใครคาดคิด
โจวเผิงคิดตรองสักครู่
“ท่านผู้เป็นนาย ตามความเห็นของข้า เราควรอยู่ที่นี่สังเกตสถานการณ์ต่อไปก่อน”
“คราวนี้เราวิ่งออกมาไกลหลายพันลี้ในคราวเดียว แม้นครชางหยุนอยากไล่ตาม ก็ไม่มีทางตามมาทันในเวลาอันสั้น”
“บาดแผลของท่านผู้เป็นนายตอนนี้หนักมาก หากทิ้งไว้นานโดยไม่รักษา ย่อมส่งผลร้ายแรงต่อการบำเพ็ญของท่านในอนาคต ฉะนั้นควรรักษาแผลให้หายก่อนแล้วจึงคิดเรื่องอื่น”
หยางฟานพยักหน้า
“เรื่องนั้นไม่ยาก แต่เจ้าจงหาวิธีให้ข้าไปพำนักสักระยะในหมู่บ้านมนุษย์ธรรมดาธรรมดา ๆ สักแห่ง”
“ไปหมู่บ้านมนุษย์ธรรมดาทำไม?”
โจวเผิงแปลกใจเล็กน้อย
หยางฟานยิ้ม
“เรื่องนี้เจ้าไม่เข้าใจหรอก ที่ว่าผู้ยิ่งใหญ่มักซ่อนเร้นท่ามกลางหมู่คน ผู้เล็กมักซ่อนเร้นกลางป่า”
“ถ้าข้าซ่อนตัวอยู่ในขุนเขาเหล่านี้ กลับยิ่งถูกค้นพบง่าย”
“นครชางหยุนไม่มีทางปล่อยให้ข้าหนีไปง่าย ๆ แปดเก้าเป็นต้องออกคำสั่งล่าสังหารเพื่อค้นหาข้าต่อไป”