เขายกมือขึ้น
“มา ยื่นข้อมือให้ข้าดูสิ”
เด็กหญิงน้อยยังครึ่งเชื่อครึ่งสงสัย แต่ก็ยื่นข้อมือออกมา
หยางฟานแตะข้อมือนางด้วยนิ้วสองนิ้ว ครู่หนึ่งผ่านไป พลังวิญญาณก็แทรกซึมผ่านข้อมือเข้าไปในร่างของเด็กหญิง วนไปรอบหนึ่ง
หยางฟานเลิกคิ้วขึ้นอย่างประหลาดใจ ในร่างของเด็กหญิงน้อยคนนี้กักตุนพิษเย็นอยู่มากมาย กำลังแผ่ความเย็นเยียบออกมาโดยพร้อมเพรียง
คิ้วหยางฟานขมวดแน่น
ครู่ใหญ่ผู้เฒ่าก็เดินออกมาจากห้อง
สายตาหยางฟานเปลี่ยนไป มองไปยังผู้เฒ่า
“ท่านผู้เฒ่า ข้าเห็นหลานสาวของท่านดูท่าทางร่างกายไม่ค่อยจะดีนัก”
ผู้เฒ่าจ้องมองหยางฟานอย่างแปลกใจ
“อะไรกันนะ ท่านท่านยังเข้าใจศาสตร์การแพทย์อีกด้วยหรือ”
แววตาของผู้เฒ่าเริ่มตื่นเครียดขึ้นแล้ว
หยางฟานพยักหน้าเล็กน้อย
“ข้าแม้ไม่ใช่หมอเทวดาสักหน่อย แต่ก็มองออกว่าหลานสาวของท่านเคยถูกพิษเย็นเข้าสู่ร่างมาก่อน”
ผู้เฒ่าพลันตกใจทั้งดีใจ แล้วก็ทรุดลงคุกเข่าต่อหน้าหยางฟานทันที
“ขอวอนท่านช่วยออกมือ ช่วยหลานสาวอนาถาของข้าด้วยเถิด”
เขารีบควักเงินออกจากกระเป๋า
“เงินที่ท่านให้มาก่อนหน้านี้ ข้ายินดีคืนให้ครบถ้วนทุกสตางค์”
เมื่อเห็นผู้เฒ่าหน้าเศร้าไหว้วอน หยางฟานจึงเดินเข้าไปประคองเขาให้ลุกขึ้น
“ท่านผู้เฒ่าไม่ต้องทำมากมาย เมื่อข้าเช่าบ้านหลังนี้ ก็ถือว่าเรามีบุญวาสนาต่อกัน หากไม่ช่วยเหลือก็จะไม่ผ่านหูผ่านตาไปได้”
หยางฟานยกมือขึ้นช้า ๆ
“พิษเย็นในร่างหลานสาวท่านขจัดไม่ยากเย็นอะไร ข้ามีวิธีของตัวเอง”