เจ้าเมืองนครชางหยุนฝ่าฝืนสุดชีวิตรับกรงเล็บของมังกรเขียวอยู่นั้น พร้อมกันนั้นก็พุ่งกระชากร่างไปยังจุดที่หยางฟานอยู่ไม่ไกล แล้วฟาดฝ่ามือลงมาที่หยางฟานอย่างเมามัน
“ว้าก”
แม้จะห่างกันไกล แต่ฝ่ามือข้ามระยะนี้ก็ยังทำให้หยางฟานพ่นเลือดออกมาทางปาก ร่างทั้งร่างกระเด็นออกไปเหมือนว่าวขาดสาย
นี่คือพลังของผู้บำเพ็ญสำเร็จแก่นทองสินะหรือ?
ดวงตาหยางฟานเต็มไปด้วยความตระหนก!
ไม่ว่าจะคิดเช่นไร เขาก็ไม่เคยคาดคิดว่าเรี่ยวแรงของบุรุษนี้จะเข้มแข็งได้ถึงเพียงเช่นนี้ ทั้งที่ยังถูกศัตรูล้อมประชิดอยู่
ฝ่ามือข้ามระยะเพียงครั้งเดียวก็สามารถสาดเขากระเด็นออกไปไกลเช่นนี้
ต่อมา ร่างของเขาก็พุ่งลงกระแทกพื้นอย่างไม่อาจควบคุม ถูกทุบจนมึนงงไปทั้งตัว
แต่หยางฟานรู้ดีว่า หากไม่หนีเดี๋ยวนี้ จะหนีได้อีกก็คงไม่ทันแล้ว
เขาแบกยากเย็นลุกขึ้นจากพื้น แล้วปล่อยโจวเผิงออกมาทันที
“เร็ว พาข้าหนีออกจากที่นี่เดี๋ยวนี้”
หยางฟานสั่งการโจวเผิง
“ที่นี่ไม่อาจพำนักนาน ต้องออกจากที่นี่โดยเร็วที่สุด”
“รับทราบ ท่านเจ้านาย”
โจวเผิงหอบหยางฟานขึ้นหลังทันที แล้ววิ่งกระแทกต่อกระแทกมุ่งสู่ด้านไกล
ชั่วขณะนี้ เขาไม่อาจคิดถึงสิ่งใดอีกแล้ว ทำได้เพียงรีบรากหนีออกไปให้ไกลที่สุด
ฝ่ายเจ้าเมืองนครชางหยุน เมื่อเห็นว่าหนึ่งฝ่ามือไม่อาจฆ่าหยางฟานได้ ยังให้หุ่นเชิดพาตัวเขาหนีไปได้ ความไม่ยอมแพ้ทำให้เขาเตรียมลงมือกับหยางฟานอีกครั้ง
แต่พอดีขณะนั้นเอง มังกรเขียวทั้งสองตัวก็บินมาถึง พันรัดรอบตัวเจ้าเมืองนครชางหยุนอย่างแน่นหนา