ได้ยินดังนั้น จอมเวทวิญญาณวัยกลางคนจึงพยักหน้า
จากนั้นทั้งสองก็ปรึกษาหารือกันอีกเล็กน้อยเรื่องของเผ่าเฮย์สุ่ย ก่อนที่ประมุขเผ่าเฮย์สุ่ยจะลาจากไป
เมื่อประมุขเผ่าเฮย์สุ่ยจากไปแล้ว หยางฟานก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย
ดูท่าความขัดแย้งภายในทุ่งหญ้าคงจะลุกลามได้ทุกเมื่อ
หยางฟานลูบคางครุ่นคิด สำหรับเขาแล้วเรื่องนี้กลับอาจเป็นเรื่องที่ดีก็เป็นได้
ยิ่งทุ่งหญ้าวุ่นวายมากเท่าใด ต่อให้เขาต้องพำนักที่วังเทียนจีแห่งเป่ยหยวนก็จะยิ่งสะดวกขึ้นเท่านั้น
เพราะวังเทียนจีแห่งเป่ยหยวนต่อราชสำนักของอ๋องนั้นเป็นเพียงหน่วยที่ขึ้นตรงต่อการระดมพลเท่านั้น ไม่ยอมขึ้นตรงต่อราชสำนักโดยแท้
ยิ่งราชสำนักของอ๋องแข็งแกร่งมากเท่าใด วังเทียนจีแห่งเป่ยหยวนก็ยิ่งได้รับผลกระทบมากขึ้นเท่านั้น
แน่นอน หยางฟานก็คิดชัดเจนแล้วว่าถ้าสามารถได้สิ่งที่ต้องการจากวังเทียนจีแห่งเป่ยหยวนได้เร็วขึ้นเพียงใด เขาก็จะจากไปเสียเร็วขึ้นเพียงนั้น
"ท่านกงจื่อ ข้าได้ยินมาว่าท่านเป็นผู้มีเกียรติแห่งเผ่าว่อหลาน ข้าขอติดตามท่านไปได้หรือไม่"
หญิงสาวเดินเข้ามาหาหยางฟานทันที ดึงแขนเสื้อของเขาไว้ ดวงตาเปี่ยมด้วยความปรารถนา
หยางฟานหัวเราะแห้ง ๆ
"ท่านสตรี ข้าจะไปเป็นผู้มีเกียรติแห่งเผ่าว่อหลานได้อย่างไร สิ่งที่พวกเขาพูดกันมานั้นเป็นเพียงเรื่องไร้สาระเท่านั้น"
หยางฟานส่ายหน้า
"เมื่อถึงเวลาข้าต้องไปกับคาราวานการค้าเพื่อนอื่น ท่านติดตามข้าไปก็จะไม่มีใครอยู่เป็นเพื่อน"
"ยังกับอยู่ที่นี่แล้วเลือกหาคนที่เหมาะสมจะดีกว่า"