สูดลมหายใจลึก หยางฟานพยักหน้า แววตาปรากฏริ้วความอิจฉา
“อย่างนั้นก็ดีแล้ว กลับไปเราจะบอกผู้ใหญ่ในเผ่าให้ชัดเจน หากเป็นไปได้จะมาขอพบท่านผู้นี้ในวันหน้า”
คนเลี้ยงสัตว์นั้นได้ยินดังนั้นก็หัวเราะก้อง
“ดี ดี ถ้าคิดได้แล้วก็มาหาเราที่เผ่าเทียนเฟิง”
จากนั้นเขาล้วงลูกล้อตามตัวเอง ก่อนคว้าออกมาได้เป็นพระพุทธรูปทองคำองค์เล็ก
“นี่ นี่คือเครื่องหมายสินเชื่อของเรา พอไปถึงเผ่าเทียนเฟิงก็มาหาเราได้โดยตรง บอกแค่ว่ามาหาต้าฉือหลิงหยา เขาจะรู้ทันทีว่าเป็นใคร”
พูดจบ ชายผู้เลี้ยงสัตว์ก็ยิ้มแฉ่งเดินนำไปข้างหน้า
ต้าฉือหลิงหยา... ได้ยินชื่อนี้ หยางฟานพยักหน้า
สุดท้ายเขาหยิบพระพุทธรูปทองคำนั้นขึ้นมาในมือ
ขณะเดียวกัน ในใจของหยางฟานก็เกิดข้อสงสัยขึ้นมา
ตามที่เขาทราบ บรรดาเผ่าต่าง ๆ บนทุ่งหญ้านี้ยังคงนับถือการบูชาเทพผู้เป็นอมตะเป็นหลัก
ไม่คิดว่าชายผู้นี้จะมีพระพุทธรูปทองคำอยู่ในมือ หรือว่านิกายพุทธจะแผ่ไปถึงแดนทุ่งหญ้าแล้วกัน
อีกครู่หยางฟานก็ส่ายหัว แล้วเดินกลับไปหาคาราวานการค้าอย่างเชื่อฟัง
เป็นเช่นนี้ ตลอดสิบกว่าวันถัดมา คาราวานก็ได้ผ่านเผ่าอีกหลายเผ่า
ทุกครั้งพวกเขาจะแวะจอดที่เผ่านั้น แล้วค้าขายกับชนเผ่าเหล่านั้น
เมื่อการค้าจบลง คาราวานก็มุ่งหน้าต่อไปยังปลายทางของตน