วังที่ลอยอยู่กลางอากาศ แล้วยังมีเขตวังชั้นในใหญ่โตถึงเพียงนี้ ก็พอเห็นได้ว่าไม่ธรรมดา
เมื่อเข้าสู่เขตวังชั้นในแล้ว หยางฟานก็ถูกจัดให้ไปอยู่มุมหนึ่งอย่างรวดเร็ว
“ต้องขออภัยด้วย เขตวังชั้นในแม้จะใหญ่โต แต่บริเวณอื่นจัดสรรให้ได้ก็ต่อเมื่อเจ้าวังอนุญาตเท่านั้น”
“เจ้าก็อยู่ที่มุมนี้ไปพลางก่อน รอเจ้าวังจัดการที่ใหม่เรียบร้อยแล้วค่อยย้ายไป”
หยางฟานยิ้มแล้วส่ายหัว
“ไม่เป็นไร ข้าไม่ได้ใส่ใจเรื่องพวกนี้มากนัก”
เขายกคิ้วขึ้น แล้วลดเสียงลง
“ว่าแต่ นางฟ้าร้อยดอกพำนักอยู่ตรงไหน?”
ผู้ดูแลจ้องมองหยางฟานหนึ่งตา แล้วส่ายหัวเบา ๆ
“บุตรีเจ้าวังพำนักตรงไหน เจ้าอย่าไปคิดถึงเลย ยังไงก็เตรียมเรื่องของตัวเองอย่างจริงจังเถิด”
ถูกตอกกลับแบบไม่หวานไม่ขมนั้น หยางฟานก็ไม่ได้โกรธเคืองอะไร
มาถึงเรือนรับรองที่จัดให้แล้ว เขาก็พึงพอใจเป็นที่สุด
เรือนรับรองมีครบทุกอย่าง ทั้งห้องอบเม็ดยาทั้งห้องฝึกวิชา แม้แต่ลานหลังสำหรับเลี้ยงหนอนกู่และสัตว์วิญญาณก็ยังมี
เดินดูรอบหนึ่งแล้ว หยางฟานพอใจกับที่นี่มาก แม้จะเป็นเพียงมุมหนึ่งก็เพียงพอแล้ว
จัดการทุกอย่างเสร็จสิ้น บรรดาผู้คนเหล่านั้นก็ถอยออกไปทีละคน
หยางฟานจึงคลายลมหายใจยาว แล้วระมัดระวังปล่อยโจวเผิงออกมา
“เป็นไงบ้าง ตลอดทางนี้เจ้าคงได้เห็นกันครบแล้วสินะ?”
โจวเผิงพยักหน้า
“ใช่แล้วเจ้านาย ตลอดทางนี้ท่านลำบากใจนัก”
เขารีบยกยอประจบทันที
หยางฟานส่ายมือ
“เลยเถิดเก้อ ไม่ต้องพูดพวกไร้สาระนั่น บอกข้ามาเถิด อาถรรพ์สะกดนี้เจ้ามีวิธีปลดหรือไม่?”