แต่ก่อนหน้านี้เขาก็มองออกแล้วว่า แม้ตอนที่ลั่วฉางเหอขู่ว่าจะตบให้ตายเขา ฝ่ามือนั้นก็ถูกผลักไปทางข้างๆ โดยเจตนา
ฝ่ามือนั้นแทบไม่ได้กดลงมายังเหนือศีรษะหยางฟานเลย จะเห็นได้ว่าลั่วฉางเหอผู้นี้แท้จริงแล้วไม่ได้มีความปองร้ายต่อหยางฟานมากนัก
คิดถึงเท่านี้ หยางฟานก็ยิ่งมั่นใจว่าสามารถใช้ลั่วฉางเหอเป็นจุดเจาะทะลุได้
มาถึงแล้วก็ควรตั้งหลักปักฐาน ณ ที่นี้ บัดนี้จะคิดหลบหนีจากที่นี่ไปนั้นเป็นไปไม่ได้เลย
ไหนเล่า ยังคงอยู่ที่นี่อย่างเรียบร้อยก่อนเป็นดีกว่า
ในช่วงไม่กี่วันถัดมา หญิงสาวใช้คณะใหญ่ต่างพากันนำสมุนไพรนานาชนิดและยาอมฤทธิ์มายังเรือนรับรองที่เขาพำนักอยู่
หลังส่งสิ่งของเหล่านี้ให้แก่เขาแล้ว หยางฟานก็ถอนหายใจยาว
เขามิได้รับประทานยาอมฤทธิ์ทันที หากแต่อดใจรอตรวจสอบทีละอย่างอย่างละเอียด
เขาก็กลัวว่าพวกคนเหล่านี้จะลอบทำอะไรลับ ๆ ไว้ในยาอมฤทธิ์
หลังจากตรวจสอบอย่างละเอียดแล้ว หยางฟานก็มั่นใจว่าตนคิดมากเกินไปเสียแล้ว
สมุนไพรและยาอมฤทธิ์ที่วังร้อยดอกส่งมาทั้งหมดไม่มีปัญหาแต่อย่างใด
หยางฟานอดรู้สึกอัศจรรย์ใจไม่ได้ มิคิดว่าคนพวกนี้กลับรักษาสัจจะเสียเหลือเกิน
โจวเผิงก็พยักหน้าตาม
“ท่านเจ้านาย กล่าวให้ถึงต้นเหตุแล้ว ก็เพราะท่านเจ้านายต้องตราคำสาปอยู่แล้ว”
“ทำอย่างอื่นก็ไม่มีความหมายอะไร หากสุดท้ายมันมากระทบการฝ่าขีดจำกัดของท่านเจ้านายเข้า กลับจะไม่สวยงามเล่า”
ตั้งใจคิดดูดี ๆ หยางฟานก็คลายใจลง
แม้คนพวกนี้จะลองทำอะไรลับๆ ก็ตาม หยางฟานก็ไม่กลัวอีกต่อไป
หลังจากเก็บโจวเผิงเรียบร้อยแล้ว เขาก็นำยาอมฤทธิ์ทั้งหมดใส่ลงไปในเตาเล็กอย่างระมัดระวัง
เมื่อรอบข้างไม่มีใครแอบเฝ้ามองอยู่ เขาก็สามารถใช้เตาเล็กได้อย่างไม่ต้องเกรงกลัวใคร