ลั่วฉางเหอถูกตระกูลเซียวกดขี่มาโดยตลอด ในวังร้อยดอกไม้ก็ไม่เป็นที่ต้อนรับเสียเลย
คนเป็นมนุษย์ย่อมชอบฟังคำหวาน ชอบถูกยกยอปักดิ่งแน่นอน
หยางฟานเข้าทางใจมันทุกประการ ถ้าหากหาวิธีดึงลั่วฉางเหอมาเป็นพวกได้ ต่อจากนี้ทุกอย่างก็จะง่ายขึ้นอีกมาก
เขาได้แต่วางแผนในใจว่าจะลงมือเช่นไรต่อไป
ผ่านไปไม่กี่วัน เรือเมฆก็มาถึงเขตแดนวังร้อยดอกไม้ในที่สุด
เพราะเซียวหลิงและลั่วฉางเหอมาถึง วังร้อยดอกไม้จึงส่งศิษย์และผู้อาวุโสออกมารับทั้งหมด
หยางฟานถูกเรียกตัวแต่เช้าตรู่ให้ยืนอยู่เบื้องหลังลั่วฉางเหอ แล้วบินตามลั่วฉางเหอกับเซียวหลิงพร้อมเซียวไป่ฮวาออกไปนอกเรือเมฆ
เมื่อลั่วฉางเหอและเซียวหลิงบินออกไปนอกเรือเมฆ ผู้อาวุโสด้านล่างต่างโค้งคำนับอย่างเคารพแล้วร้องขึ้นพร้อมกัน
“ขอนมัสการประมุขวัง”
ทุกสายตาหันขึ้นไปมองเซียวหลิงเบื้องบนพร้อมกัน ส่วนลั่วฉางเหอถูกมองข้ามเสียสนิท
เห็นภาพตรงหน้า หยางฟานได้แต่ถอดใจถอดหายใจ
แม้จะเป็นเขยผู้เขยักก็ไม่ควรถูกหยามเกินไปถึงเพียงนี้ไม่ใช่หรือ
เซียวหลิงค่อย ๆ ยื่นมือลงมา
“ได้แล้ว ทุกคนลุกขึ้นเถิด”
เหล่าผู้คนด้านล่างสวดกลับพร้อมกันแล้วลุกขึ้นทั้งแถว
ผู้อาวุโสทั้งหลายบินขึ้นมาโดยทันที ยืนเรียงรายรายล้อมเซียวหลิง ประจบประแจงเอาใจกันทุกอย่างทุกแบบ
หยางฟานมองภาพตรงหน้า ขณะที่ลั่วฉางเหอยิ้มมองอยู่เงียบ ๆ ดังไม่มีอะไรเกิดขึ้น
คิ้วหยางฟานขมวดเล็กน้อย เขาเข้าใจว่าลั่วฉางเหอความขัดใจสุมอยู่ในใจแต่ก็ทำอะไรไม่ได้