ตั้งแต่แย่งชิงป้ายทะยานเซียนจากหยางฟานมา หวังอวี่ก็คิดกำจัดหยางฟานมาโดยตลอด เพื่อไม่ให้เรื่องน่าอับอายของตนถูกเปิดโปง
ทว่าอย่างไรเสีย ปู่ของเขาก็เป็นเพียงผู้ดูแลขั้นสร้างฐานตอนปลาย ยังไม่มีคุณสมบัติพอจะเป็นผู้อาวุโส
เพราะเหตุนี้ พวกเขาจึงไม่ได้กำจัดหยางฟานทันที แต่คิดรอให้กระแสเรื่องนี้ซาลงเสียก่อนค่อยลงมือ
บัดนี้เวลาผ่านไปเกือบสองเดือนแล้ว โอกาสเช่นนี้ยิ่งหาได้ยาก
ขอเพียงฆ่าหยางฟานที่นี่ ก็ไม่มีใครถามหรอกว่าคนรับใช้ตายด้วยน้ำมือพวกเดียวกันหรือคนนอก
เมื่อความคิดผุดขึ้น หวังอวี่ก็เผยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม ก่อนเดินตรงไปหาหยางฟาน
ไอ้เดรัจฉานสมควรตายนี่
เมื่อเห็นสีหน้าเหี้ยมเกรียมของหวังอวี่ หัวใจหยางฟานก็เย็นเยียบ
ปู่กับหลานคู่นี้ไม่เพียงแย่งชิงป้ายทะยานเซียนไป ยังคิดเอาชีวิตข้าอีกด้วย!
ข้าเคยพบคนไร้ยางอายมามาก แต่ไม่เคยพบใครไร้ยางอายถึงเพียงนี้
ดี ในเมื่อเจ้าอยากฆ่าข้า เช่นนั้นเจ้าก็ตายเสียเถอะ!
หยางฟานลอบยื่นมือไปยังเอวของตน หากสถานการณ์ไม่สู้ดี ต่อให้ต้องลากอีกฝ่ายตายตกไปด้วย เขาก็จะลากหวังอวี่ลงหลุมให้ได้
“ศิษย์พี่หวัง คนของพวกเรามาหรือยัง?”
หยางฟานแสร้งทำท่าดีใจ แล้วเดินเข้าไปหาหวังอวี่
เมื่อเห็นว่าหยางฟานไม่เพียงไม่ระแวดระวัง กลับเดินเข้ามาหาเอง หวังอวี่ก็ยิ้มอย่างประหลาด แล้วพยักหน้าให้เขา
“มาแล้ว คนของพวกเรามากันหมดแล้ว ไป ข้าจะพาเจ้าออกไป”
ขณะที่หวังอวี่กับหยางฟานต่างกำลังเตรียมลงมือ เสียงตะโกนก็ดังมาจากด้านนอก
“ศิษย์พี่หวัง พบคนของพวกเราหรือไม่?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หวังอวี่ก็รีบชักมือกลับ แล้วมองหยางฟานอย่างลังเลใจ
“อืม มีคนจากสำนักของพวกเราอยู่ แต่เป็นเพียงคนรับใช้”
ได้ยินดังนั้น ศิษย์หลายคนในชุดของสำนักชิงอวิ๋นก็เดินเข้ามา
“ถึงจะเป็นแค่คนรับใช้ แต่ช่วยชีวิตไว้ได้คนหนึ่งก็ดีกว่าไม่มี พาเขาไปด้วย”
ศิษย์หลายคนเดินเข้ามา หยางฟานก็เดินตามออกไปอย่างว่าง่าย
“จริงสิ ได้ยินว่าศิษย์พี่สวี่หลงเยว่ปลอดภัยดี ดูท่าความสูญเสียครั้งนี้จะไม่หนักหนาเท่าไร”