“บัดซบ!”
เมื่อเห็นหนูมากมายเช่นนี้ ใบหน้าของชายหนุ่มพลันเขียวคล้ำ
เดิมทีเขาคิดว่าทุกอย่างอยู่ในกำมือแล้ว ไม่คาดคิดว่าจะมีหยางฟานโผล่มาขัดขวาง
หยางฟานเองก็ตกใจไม่น้อย
เขาไม่คิดว่ากลองเล็กจะมีประสิทธิภาพถึงเพียงนี้ สามารถอัญเชิญหนูออกมาได้มากมายในคราวเดียว
“ตึง!”
หยางฟานเคาะกลองเล็กอีกครั้ง เมื่อเสียงกลองดังขึ้น หนูก็วิ่งออกมามากขึ้นเรื่อย ๆ พวกมันเริ่มรุมกัดงูพิษที่อยู่รอบด้านอย่างบ้าคลั่ง
งูพิษดุร้ายยิ่ง ทว่าเมื่ออยู่ต่อหน้าฝูงหนูกลับแทบไม่มีทางสู้ ไม่นานก็ถูกกัดจนบาดเจ็บล้มตายเกลื่อน
“บัดซบ!”
งูพิษเหล่านี้ชายหนุ่มต้องทุ่มเททั้งแรงกายและเวลาเลี้ยงดูมาไม่น้อย ไม่คาดคิดว่าจะมาตายลงในมือหยางฟานเช่นนี้
“ไอ้เด็กสารเลว ข้าจะฆ่าเจ้า!”
ชายหนุ่มแยกเขี้ยวคำรามใส่หยางฟาน ทว่าหยางฟานมองปราดเดียวก็เห็นว่าอีกฝ่ายกำลังทำท่าเก่งกลบเกลื่อนความหวาดหวั่น
“อย่างนั้นหรือ หากคิดจะเล่นงานข้า ก็ต้องดูว่าเจ้ามีความสามารถหรือไม่”
หยางฟานแค่นหัวเราะ ฝูงหนูรอบตัวพลันถาโถมเข้าใส่ชายหนุ่มราวกับคลื่นทะเล
แม้หยางฟานจะไม่รู้วิธีควบคุมกลองเล็ก ทว่าหนูเหล่านี้ก็เคลื่อนไหวตามความคิดของเขาได้
“ไม่!”
หนูจำนวนมหาศาลพร้อมใจกันพุ่งเข้ากัดชายหนุ่ม ด้วยความลนลาน เขาโยนเม็ดยาสีดำออกมาเม็ดหนึ่งแล้วหันหลังวิ่งหนีทันที
“ปัง!”
เม็ดยาสีดำแตกออกในพริบตา หมอกดำกลุ่มหนึ่งแผ่กระจายไปโดยรอบ ทำให้หนูที่อยู่ใกล้ถูกพิษตาย
ทว่าจำนวนหนูมีมากเกินไปจริง ๆ
แม้พิษจะคร่าชีวิตหนูไปส่วนหนึ่ง แต่หนูที่เหลือก็ไล่ตามชายหนุ่มไปอย่างบ้าคลั่งทันที
ชายหนุ่มไล่ล่าสวี่หลงเยว่มาตลอดทาง ตนเองก็อยู่ในสภาพใกล้หมดแรง จึงได้ใช้พวกงูพิษจัดการสวี่หลงเยว่
บัดนี้ถูกฝูงหนูไล่ล่า เขาจึงไร้หนทางรับมือโดยสิ้นเชิง
หยางฟานหันกลับไป เห็นสวี่หลงเยว่หมดสติไปแล้ว ร่างกายขยับบิดไปมาตามสัญชาตญาณ เขาจึงค่อยวางใจลงได้บ้าง
ขอเพียงสวี่หลงเยว่ไม่รู้ว่าเขาอยู่ที่นี่ ทุกอย่างก็จัดการได้ง่าย
“เจ้าก็ตายเสียเถอะ!”
หยางฟานแค่นหัวเราะ พลางลูบเสี่ยวเฮยเบา ๆ
เสี่ยวเฮยเข้าใจความหมาย พลันกระโดดลงจากต้นไม้ แล้ววิ่งอ้อมไปด้านข้างอย่างรวดเร็ว