เห็นภาพเช่นนั้น ลั่วฉางเหอก็ส่งเสียงเอ็ดดังลั่น
“เซียวหลิง เจ้ามันคือสัตว์นรกแท้ ๆ แม้แต่ลูกสาวของตนเองยังกล้าลงมือโหดเหี้ยมเช่นนี้!”
แต่ทันใดนั้นเอง ภาพตรงหน้ากลับทำให้ดวงตาของเขาแดงก่ำราวจะฉีกออกมา
เห็นเซียวหลิงอุดจุดสำคัญทั่วร่างของเซียวไป่ฮวา จากนั้นกัดฟันแน่น โยนร่างของเซียวไป่ฮวาขว้างตรงไปยังตาชั่งนั้น
“งั้นข้าจะใช้ลูกสาวของข้าแลก ขอผู้อาวุโสโปรดเลื่อนพลังบำเพ็ญของข้าขึ้นถึงขั้นหยวนอิง!”
ถ้อยคำนี้ดังขึ้น ไม่เพียงลั่วฉางเหอเท่านั้น แม้แต่หยางฟานยังต้องตั้งคนสตางค์ยืนตกตะลึงอยู่กับที่
เขาเคยคิดว่าเซียวหลิงเป็นคนโหดเหี้ยม แต่ไม่เคยคิดว่าจะโหดถึงเพียงนี้
ในสายตานาง คนรักเป็นได้แค่เครื่องมือไว้สนองกิเลส
สามีเป็นได้แค่ทาสที่นางบังคับขี่
ส่วนลูกสาวก็เป็นเพียงสิ่งของที่โยนทิ้งได้ทุกเมื่อ
เห็นเช่นนั้น ลั่วฉางเหอก็ทุกข์ทนไม่ไหว
“เจ้าสัตว์นรกนี่เอง!”
ทันทีที่พูดจบ เขาก็ยืดมือออกไป ประสงค์จะคว้าตัวเซียวไป่ฮวากลับมา
แต่เมื่อมือของเขาเอื้อมไปใกล้ตราชั่ง รัศมีหนึ่งก็กั้นทางไว้
ชายชราส่ายหัว
“ของวางลงไปแล้ว ย่อมต้องเริ่มการแลกเปลี่ยน นี่คือกฎของที่นี่”
จากนั้นชายชราก็โยนยาอมฤทธิ์หนึ่งเม็ดลงไปยังอีกฝากหนึ่งของตาชั่ง
คราวนี้ ด้านยาอมฤทธิ์เงยขึ้นสูงลิ่ว ชัดว่าไม่เท่ากัน
ชายชราพยักหน้า
“อือ นี่คือลูกสาวแท้ ๆ ที่เกิดจากท้องเจ้า เนื้อแท้สายเลือดเดียวกัน วันนี้หากเอานางมาบูชายัน ย่อมแลกได้พลังบำเพ็ญจริง ๆ ที่มั่นคง”