นางมีใจผูกพันกับเซียวไป่ฮวาอยู่บ้าง แต่คราวนี้ถูกลั่วฉางเหอบีบจนถึงทางตัน ไม่เหลือทางเลือกใดนอกจากต้องยกสายเลือดของตนออกมาเป็นเครื่องสังเวย
เมื่อเห็นลั่วฉางเหอพุ่งเข้ามา เซียวหลิงแทบกลืนน้ำตาเป็นเลือด
"เจ้าผู้ไร้ความสามารถ ที่แอบซ่อนงูพิษไว้ใต้ดินมาตลอดก็เพื่อเอาอาวรณ์ข้าสิ ใช่ไหม?"
ลั่วฉางเหอได้ยินดังนั้นก็หัวเราะขึงขังเสียงดัง
"อาบัติ ที่แท้เจ้าคิดว่าข้าเป็นเต่าหดหัวสมควรแล้วกระมัง?"
ลั่วฉางเหอขบฟันแน่น จ้องมองคู่ต่อสู้อย่างเจือพิษเภท
"ข้าอดทนกลืนความอัปยศมาถึงวันนี้ ก็เพื่อให้เจ้าหญิงผู้ต่ำต้อยนี่จ่ายราคาเท่าที่ควร"
เซียวหลิงได้ยินถ้อยคำนั้นก็แน่นหมัด
"วังร้อยดอกของพวกเราไม่เคยเสียทีเจ้าเลย ถ้าไม่มีวังร้อยดอก เจ้าจะสำเร็จแก่นทองได้อย่างไร ที่แทบรู้หน้าไม่ถึงหลัง กล้าตอบแทนเจ้าด้วยชั่วแท้นัก!"
ลั่วฉางเหอโทสะถึงขีดสุด
"เมื่อครั้งนั้นถ้าไม่ใช่เพราะวังร้อยดอกพวกเจ้ามีเจ้าต่อข้า ที่แท้เจ้าคิดหรือว่าข้าจะยอมทำลูกเขยเข้าตระกูลอะไรนักหนาของเจ้า?"
"นับแต่เจ้าสมรสเข้ามาเป็นภรรยาของข้า เคยทำหน้าที่ของภรรยาแม้แต่วันเดียวหรือ?"
"เจ้ารังเกียจข้า เหยียบย่ำข้า มาเพียงนี้ข้าก็ยอม"
"แต่เจ้ากลับเอาใจไปผูกพันกับผู้อื่น แถมยังให้กำเนิดบุตร ให้ข้ารับบาปเป็นบิดาปลอมของเด็กคนนั้น เป็นเช่นนี้ เจ้าคิดว่ามันยุติธรรมกับข้าเกินไปหรือไม่?"
เมื่อได้ยินถ้อยคำเช่นนี้ ใบหน้าของเซียวหลิงกลับแดงซ่าน
แล้วลั่วฉางเหอก็เอ่ยเสียงดังขึงขัง
"เฮ้ อาบัติ เจ้าคิดว่าอยู่ในเทียนจีนี่แล้วใครจะไม่รู้เรื่องอนาจของเจ้าหรือ?"
"เจ้าคิดมากเกินไปแล้ว"
ลั่วฉางเหอประนมมือทันที ครู่ใหญ่นั้นแผ่นหยกบรรจุวิชาชิ้นหนึ่งก็ทะยานพุ่งออกจากเทียนจีไป