ได้ยินดังนั้น หยางฟานเต็มใจด้วยความปลาบปลื้ม
การได้รับเพลิงวิญญาณมาหนึ่งชนิด สำหรับเขาแล้วเป็นประโยชน์อย่างมหาศาล
คิดถึงเช่นนั้น หยางฟานรีบก้มคำนับท่านหนุ่มลิงขาวอย่างเคารพ
เห็นดังนั้น ลิงขาวเพียงโบกมือเบา ๆ
“ไม่ต้องขอบคุณ เงื่อนไขทั้งหมดคือเจ้าต้องกลั่นยาอมฤทธิ์สำเร็จ”
“หากกลั่นล้มเหลว ข้าจะไม่ปล่อยเจ้าไปง่าย ๆ แน่”
หยางฟานรีบพยักหน้าหงึก ๆ รับปากว่าจะตั้งใจกลั่นยาให้เต็มที่
ต่อจากนั้น หยางฟานลองยื่นมือไปแตะเพลิงวิญญาณ
ช่วงที่ปลายนิ้วใกล้จะโดนเปลวเพลิง หยางฟานเงื้อมือกลับอย่างรวดเร็ว
เขาสัมผัสได้ว่าเปลวเพลิงนี้มีพลังทำลายรุนแรงมาก หากปลายนิ้วแตะต้องเป็นต้องบาดเจ็บแน่
เห็นหยางฟานถอนมือ ลิงขาวหัวเราะก้อง
“เพื่อนน้อยอย่าเผลอไปแตะเปลวเพลิงนี้เด็ดขาด พลังของมันเหนือกว่าที่เจ้าจินตนาการได้ไกลนัก”
“แม้แต่ข้าในครั้งนั้น ยังต้องเผ็ดเพลิงนี้ไปหลายหนจึงปราบมันได้”
“เหตุนี้แหละที่ข้าจะแบ่งให้เจ้าเพียงเล็กน้อย ถ้ามากกว่านี้เจ้าก็รับไว้ไม่ไหว”
พูดจบ ลิงขาวมองไปยังหยางฟาน เห็นได้ชัดว่าอยากให้อีกฝ่ายลงมือกลั่นยาเสียเดี๋ยวนั้น
เห็นดังนั้น หยางฟานสูดลมหายใจลึก แล้วประนมมือคำนับลิงขาว เตรียมเริ่มกลั่นยา
แต่เขากลับเงยหน้าขึ้นอย่างไม่ได้ตั้งใจ
“ท่านผู้อาวุโส อาศัยเพียงสมุนไพรวิญญาณหมื่นปีหนึ่งต้นยังไม่พอ ยังต้องมีวัตถุดิบเสริมอีก”
“เจ้าวางใจเถิด สมุนไพรที่ต้องใช้ข้าเตรียมไว้แต่ก่อนแล้ว”
ว่าแล้ว ลิงขาวยกมือสะบัดหนึ่งครั้ง สมุนไพรจำนวนมหาศาลลอยข้ามอากาศมา ร่วงลงตรงหน้าหยางฟาน