ใต้ตำรายาเขียนไว้ชัดเจนทุกประการ ยิ่งทำให้หยางฟานแอบบ่นว่าในใจ
ยัยลิงขาวนี่รู้ดีว่าเม็ดยาอมฤทธิ์นี้ใช้ทำอะไร แต่กลับยังอยากหลอมขึ้นมากินเสียอีก
เมื่อเห็นหยางฟานจ้องมองตำรายา ลิงขาวจึงเคาะโต๊ะเบา ๆ
“อะไรกัน ยาอมฤทธิ์นี้หลอมยากนักหรือ?”
ได้ยินดังนั้น หยางฟานรีบส่ายหน้าปฏิเสธ
“ไม่ใช่หรอก ยาอมฤทธิ์แปลงร่างนั้นหลอมง่ายอยู่แล้ว ด้วยฝีมือของข้า การหลอมเม็ดยานี้ไม่มีปัญหาแต่อย่างใด”
เพียงแต่ศิษย์น้องแค่สงสัยอยู่ในใจจริง ๆ เท่านั้น
หยางฟานพูดไปพร้อมกับชี้ไปที่ตำรายา
“ข้าเห็นในตำรายานี้ไม่มีสิ่งใดที่เกี่ยวข้องกับสมุนไพรวิญญาณหมื่นปีเลยสักนิด ไม่ทราบว่าผู้อาวุโสเอาสมุนไพรวิญญาณหมื่นปีนี้ไว้ทำอะไร?”
ได้ยินคำนั้น ลิงขาวหัวเราะฮึ่มใหญ่
“ง่ายนิดเดียว สมุนไพรวิญญาณหมื่นปีนี้ข้าใช้หลอมยาอมฤทธิ์อีกชนิดหนึ่ง”
“ยาอมฤทธิ์แปลงร่างเมื่อครู่เป็นเพียงการทดสอบว่าเจ้ามีฝีมือการหลอมยาเพียงใด ดูเหมือนเจ้าเข้าใจเรื่องการหลอมยาอย่างแท้จริง”
หยางฟานรู้ดีในใจว่าอีกฝ่ายกำลังตั้งใจทดสอบความสามารถการหลอมยาของเขาอยู่
หากหยางฟานพูดว่ายาอมฤทธิ์นี้หลอมยาก อีกฝ่ายย่อมไม่หยิบตำรายาต่อไปออกมาให้
คิดถึงตรงนี้ หยางฟานจึงโล่งอกในใจทันที
โชคดีที่ตนไม่ได้ขัดข้อง แต่กล่าวตามจริงว่าตนหลอมยาอมฤทธิ์ได้
จากนั้นลิงขาวก็โบกมือหนึ่งครั้ง
ม้วนหนังสัตว์อีกม้วนหนึ่งลอยบินเข้ามา
ม้วนหนังสัตว์นั้นร่วงลงมาในมือของหยางฟาน
หยางฟานเพียงแค่ชำเลืองมองหนึ่งครั้ง ดวงตาก็เปล่งประกายทันที
สิ่งที่บันทึกอยู่บนม้วนหนังสัตว์นั้นคือยาอมฤทธิ์อีกชนิดหนึ่งโดยแท้