เขาเดินไปยังปากถ้ำ มองออกไปด้านนอกเป็นรอบ ๆ ไม่ช้า ลิงขาวตัวหนึ่งก็พุ่งทะยานจากฟากไกลมายังปากถ้ำ
ทันใดนั้น ลิงขาวเบื้องในจึงจ้องมองลิงขาวเบื้องนอกอย่างสง่าราชศักดิ์ แล้วส่งเสียงร้องอันแปลกประหลาดออกมาเป็นชุด
เมื่อลิงขาวเบื้องนอกเหลือบเห็นหยางฟานอยู่ภายใน มันก็ตกใจจนตัวสะท้าน
มันรีบส่งเสียงร้องอีกชุดหนึ่งออกไป
เสียงนั้นแหลมคมยิ่ง ชัดว่าเป็นการเตือนภัย
แต่ลิงขาวเบื้องในกลับไม่เอาใจใส่เสียงนั้นเลย
มันส่งเสียงร้องอย่างราชศักดิ์อีกชุดหนึ่ง แล้วโบกมือให้ลิงขาวเบื้องนอกถอยออกไป
ลิงขาวเบื้องนอกจึงไม่เหลือทางเลือก ต้องพากันเดินจากไปอย่างสุภาพ
จากนั้นลิงขาวเบื้องในยิ้มแห้ง เดินเข้ามาหาหยางฟาน ร่างยักษ์ของมันพรวดมาบังหน้าเขาจนมิด
“น่าสนใจนัก เจ้าเดี๋ยวนี้เองข้าได้ยินว่าบรรดาศิษย์และศิษย์ปู่ศิษย์ตาของข้าเล่าว่า เจ้าใช้หุ่นเชิดล่อพวกมันออกไป ดูท่าเจ้าคงมุ่งหมายต่อน้ำนมวิญญาณปฐพีแห่งแผ่นดินนี้มานานแล้วสินะ”
เมื่อได้ยินดังนั้น หยางฟานได้แต่หัวเราะแห้ง
“ความจริงแล้ว ลูกศิษย์ก็ได้ยินมาว่าที่แห่งนี้มีน้ำนมวิญญาณปฐพี จึงอยากมาลองดวงดูสักครั้ง”
ได้ยินเช่นนั้น ลิงขาวก็สั่นสะท้านด้วยความหนาวเย็น
“น้ำนมวิญญาณปฐพีเป็นสิ่งล้ำค่าเพียงใด ถ้าไม่ทำอะไรเลยแล้วจะเอาไปเฉย ๆ อย่างนั้นได้อย่างไรกัน”
แล้วมันก็กวาดสายตากวาดมองหยางฟานหนึ่งครั้ง
“แต่คำสัญญาของข้าย่อมมีผลแน่นอน ตราบใดที่เจ้าร่วมมือกับข้าอย่างสุภาพ ช่วยข้าหลอมยาอมฤทธิ์จนสำเร็จ วันหน้าข้ายินดีมอบน้ำนมวิญญาณปฐพีให้เจ้า อีกทั้งจะมอบวิชาสำคัญอันสูงส่งให้อีกมิใช่น้อย”