หยางฟานรีบเหวี่ยงดาบคมลงบนแผลแรงหนึ่ง แล้วรีบลอกหนังงูออกจนสะอาดเกลี้ยง
ลอกหนังงูเสร็จ เขาใช้ดาบคมควักน้ำดีงู หัวใจงู และส่วนต่าง ๆ ที่นำมาทำยาได้ออกมา
จากนั้นเขามายังจุดสำคัญที่สุดของศีรษะงู ค่อย ๆ แงะเขี้ยวพิษออกมาเพื่อใช้หลอมอาวุธ
พอถึงดวงตา เขากละวะเป็นพิเศษ
ดวงตางูทั้งสองนี้ ช่วยเสริมวิชาเวทตาของผู้บำเพ็ญได้อย่างมหาศาล
"ดวงตาสามดวงนี้นับได้ว่าเป็นของดีชั้นเลิศ"
"แต่ที่สำคัญที่สุดแท้จริง คือดวงตาเดียวบนหน้าผากของงูเขียวตาสามดอก"
"ดวงตาเดียวนี้เป็นสีน้ำเงินราวอัญมณี เป็นสิ่งล้ำค่าที่สุด"
"มันคือกุญแจที่ทำให้งูเขียวตาสามดอกสร้างมายาได้ และในเวลาเดียวกันก็เป็นกุญแจแห่งการมองทลายสิ่งลวงตาด้วย"
"หากหลอมกลืนดวงตาเดียวนี้เข้าสู่ร่างได้ ข้าจะสร้างมายาได้ และยังมองทลายมายาได้อีกด้วย"
"สำหรับหยางฟานแล้ว การมองทลายมายาไม่สำคัญนัก เพราะเขามีของวิเศษอื่นที่ไม่ต้องพึ่งมัน หรือจะสังเกตเห็นความผิดปกติในมายาได้อยู่แล้ว"
"แต่การสร้างมายาต่างหากที่สำคัญกว่าสิ่งใด"
"แม้อัญมณีศักดิ์สิทธิ์จะทำเช่นนี้ได้เช่นกัน แต่มันถูกเก็บอยู่ในถุงมนต์เก็บของ ควักออกมาใช้ยากกว่าดวงตาเดียวนี้"
หยางฟานระมัดระวังควักดวงตาทั้งสามออกมา บรรจุลงกล่องหยกพร้อมน้ำยาวิเศษจำนวนมากผนึกไว้มิดชิด
แม้เขาจะเคยบอกว่าหมู่เราแบ่งกันเท่า ๆ กัน แต่ของอย่างนี้เมื่อเข้ามาอยู่ในมือของเขาแล้ว ก็อย่าคิดว่าจะได้คืน
เขากระดกกระดูกเสียงดังสองสามครั้ง แล้วพุ่งกายมุ่งสู่ส่วนลึกของห้องลับ