แต่เขาก็ยังเสียดายจนทิ้งไม่ลง
“ช่างเป็นของเวนตัวจริง ๆ สำเร็จไม่ได้พังเป็นมือ ข้าส่งเสียงใจบอกแอบ ๆ ให้แล้ว แท้จริงแม้เรื่องนิดหน่อยแบบนี้ก็ยังจัดการไม่ได้”
เจั๋วอวี่โมโหแอบสาปแช่งอยู่ข้าง ๆ
จิ๋วเซียนร้อยดอกถอยหลังไปหลายก้าว จ้องมองเจั๋วอวี่อย่างระแวงระวัง แล้วจึงเหลือบไปทางจินปู้ฟาน
“จินปู้ฟาน ต่อไปถ้าเจ้ายังอยากมาติดต่อกับข้า ก็จงซื่อสัตย์อยู่อย่างนั้น”
“หากกล้าทำเรื่องต่ำช้าไร้ยางอายแบบนี้อีก อย่าโทษข้าที่จะไม่แคร์เจ้าอีกเลย”
ใบหน้าของจินปู้ฟานแดงก่ำขึ้นทั้งหน้า
เขาเคยคิดว่าจิ๋วเซียนร้อยดอกคงไม่อาจให้อภัยเขาอีกแล้ว ไม่คิดว่านางจะยังเต็มใจให้โอกาสอีกครั้ง
แม้จะรู้ดีว่านี่เป็นเพียงการแก้ปัญหาเฉพาะหน้า แต่ขณะนี้หัวใจของเขาก็เต้นแรงจนห้ามไม่ได้
“จิ๋วเซียนร้อยดอก ข้าผิดแล้ว”
จินปู้ฟานพูดอย่างระมัดระวัง
เจั๋วอวี่โกรธจนแทบระเบิดทั้งตับ
“เจ้าสำออยนี่ แม้เรื่องนิดหน่อยแบบนี้ยังจัดการไม่ได้ คนอื่นว่ากล่าวสองประโยคก็แล่นเลือดไปแล้ว”
“เพราะผู้หญิงแค่คนเดียว เจ้ากลายเป็นอย่างนี้ได้ยังไง ดูตัวเองซะให้ดี”
จินปู้ฟานด่าทอโมโห
เจั๋วอวี่สะบัดหน้าหนีอย่างแค้นเคือง
“เจ้าหุบปากให้ข้า ไม่ถึงคิวที่เจ้าจะมาพูดตรงนี้”
เจั๋วอวี่โกรธจนกำหนี่งัดขึ้น อยากพุ่งเข้าไปหมัดหนึ่งเต็ม ๆ ที่ใบหน้าจินปู้ฟาน
แต่พอเหลือบมองจิ๋วเซียนร้อยดอกที่ยกคางสูงวางอำนาจ เขาก็แค่ดังเสียงในลำคอ ไม่พูดอะไรอีก
จินปู้ฟานมองจิ๋วเซียนร้อยดอกอย่างระวังที่สุด
“จริงนะ ขอเพียงเจ้ายังเต็มใจมาติดต่อกับข้าก็พอ”