นางเหนี่ยวถุงมนต์เก็บของสองใบแนบเอว ยิ้มเบา ๆ แล้วหันไปมองนางฟ้าร้อยดอก
นางฟ้าร้อยดอกสีหน้าบูดบิ้วอย่างยิ่ง ไม่คิดเลยว่าทุกอย่างในคราวนี้จะได้ประโยชน์ตกเข้ามือหยางฟานทั้งหมด
แต่เรื่องราวก็ไม่ราบรื่นเพียงเท่านี้
หยางฟานไม่ได้ลงมือกับนางฟ้าร้อยดอก
"ท่านฟ้า ไม่ต้องตกใจ พวกเราต้องรีบกำจัดศัตรูตัวฉกาจทั้งสองข้างหน้าเสียก่อน"
"หากปล่อยให้พวกมันสังหารเสียก่อนก็จะยุ่งยากนัก"
นางฟ้าร้อยดอกจำต้องกัดฟันฝืนใจพุ่งเข้าปะทะข้างหน้า
แม้ใจนางจะขัดข้องเพียงใด ก็ทำได้เพียงลงมือตามความปรารถนาของหยางฟาน
ชั่วครู่ต่อมา นางฟ้าร้อยดอกพุ่งถึงตัวหยางฟาน ทั้งสองจึงต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กัน
ณ ยามนี้ เวลาที่หุ่นเชิดทั้งสององค์จะฝืนต่อได้ก็เหลือไม่มาก
ทั้งสองถูกเก็บซ่อนในห้องลับมาช้านานเกินไป พลังวิญญาณย่อมใกล้จะหมดสิ้นอยู่แล้ว
ก็เพราะพวกเขาชิงไข่งูไป หุ่นเชิดทั้งสองจึงตื่นขึ้น
หุ่นเชิดตวัดรัดพวกเขาไว้มิให้หลุด แต่เพราะพลังวิญญาณไม่เพียงพอ จึงออกแรงเต็มที่ก็ไร้ผล
หยางฟานกับนางฟ้าร้อยดอกต่อสู้สักครู่ หุ่นเชิดทั้งสองก็อ่อนแรงลง
หยางฟานยินดีเป็นล้นพ้น แอบชำเลืองมองนางฟ้าร้อยดอก ในใจพลันผุดความคิดขึ้นมา
หากได้โอกาสนี้สังหารนางฟ้าร้อยดอกเสีย ของสมบัติบนตัวนางจะไม่กลายเป็นของข้าทั้งหมดหรือ
ครั้นคิดดังนั้น ความโลภในใจหยางฟานก็พวงพาด แต่แล้วเขาก็กดมันลง
มิดี นอกนี้นางฟ้าร้อยดอกยังมีองครักษ์และสาวใช้รับใช้ยืนเฝ้าอยู่มิใช่น้อย
ถ้าสังหารนาง เมื่อออกไปข้างนอกย่อมถูกไล่ล่าแน่นอน
วังร้อยดอกมีผู้บำเพ็ญสำเร็จแก่นทองถึงสองคน หากพร่ำเพรื่อพุ่งออกไปก็ไร้ความต่างจากเดินเข้าปากมรณะ