ถ้าปีศาจกบน้ำแข็งตัวนี้ยังไล่ตามต่อไป เขาก็คงไม่มีทางสู้
แต่เมื่อใดที่มันหยุดลง โอกาสของเขาย่อมมีมาก
คิดถึงตรงนี้ เสวียนหยางจึงบีบกำหมัดแน่น
“งั้นข้าจะลองดูสักครั้งก็แล้วกัน”
จากนั้นเขาสะบัดมือหลังกลับ ปลายนิ้วจึงผุดพลั่วเลือดแก่นจำนวนมหาศาลออกมาทันที
เลือดแก่นเหล่านั้นหมุนวนอยู่กลางอากาศชั่วครู่ ก่อนพุ่งทะยานไปยังด้านหลังของทั้งสอง
แล้วกลายเป็นตราประทับสีเลือดหนึ่งแผ่น
“ของเจ้านี่มันได้ผลจริงหรือ?”
เสวี่ยหมิงจ้องมองตราประทับเลือดนั้น ใจคอก็เริ่มไม่แน่ไม่นอน
ในสายตาของเขา ตราประทับสีเลือดนั่นไม่มีประโยชน์อะไรเลย
“เจ้ารู้อะไร? นี่คือตราเลือดของข้า”
“แม้บัดนี้ข้าจะมีเพียงพลังขั้นสำเร็จแก่นทอง แต่พลังของตราเลือดนี้ยังคงทรงพลังนัก”
“รั้งมันไว้สักช่วงเวลาจิบชาหนึ่ง ย่อมไม่มีปัญหา”
ได้ยินว่ารั้งไว้ได้เพียงช่วงเวลาจิบชาหนึ่ง เสวี่ยหมิงจึงส่ายหัว
ช่วงเวลาเท่านี้ก็แทบไม่ต่างจากไม่ได้รั้งเลย
แต่เสวี่ยหมิงก็รู้ว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลามาโต้เถียงกัน
เรื่องเร่งด่วนที่สุดคือต้องรีบหลบหนีให้ไกล
เขาจึงไม่รอช้า เอ่ยเสียงกร้าว แล้วเร่งความเร็วพุ่งทะยานไปข้างหน้าอีกครั้ง
เมื่อกบน้ำแข็งผลึกพุ่งเข้ามาถึงข้างตราเลือด ตราเหล่านั้นก็กลายเป็นโซ่สีเลือดจำนวนมากทันที
พุ่งเข้าพันรัดกบน้ำแข็งผลึก
แม้โซ่เหล่านั้นจะเล็กบาง แต่ดูท่าทีแล้วพลังมิใช่เล่น
แล้วโซ่สีเลือดเหล่านั้นก็รัดกบน้ำแข็งไว้แน่นหนาชั่วขณะ