“เสวี่ยหมิง เจ้าแน่ใจหรือว่าเข้าไปข้างในนี้แล้วเราทั้งสองจะไม่ถูกความเย็นกลืนกินจนตาย?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เสวี่ยหมิงก็ส่งเสียงหึหึเย็นชาออกมา
“เรื่องนี้เจ้าวางใจได้ ข้าได้เตรียมการมานานแล้ว”
“พายุเหล่านี้แม้จะทรงพลังยิ่งนัก แต่หากรู้วิธีนำพามันอย่างชาญฉลาด มันก็ทำร้ายเราไม่ได้”
พูดจบ เสวี่ยหมิงก็ทำท่าทางให้ตามเขาไป
เห็นดังนั้น เสวียนหยางจึงได้แต่ยอมตามเข้าไปอย่างเชื่องช้า
เมื่อก้าวเข้าสู่เขตพายุหิมะเบื้องหน้า หยางฟานก็รู้สึกได้ถึงความเย็นเจี๊ยบเข้ามาทั้งตัว
แม้จะซ่อนตัวอยู่ในดักแด้เลือด ความเย็นนั้นก็ยังแทรกซึมเข้ามาได้
แต่โชคดีที่มีดักแด้เลือดคอยกั้นเอาไว้ ความเย็นที่เขารู้สึกจึงมิได้รุนแรงนัก
ในเวลาเดียวกัน เสวียนหยางกลับสั่นเทาขึ้นมาก่อน
“ที่นี่มันก็เย็นเกินไปแล้ว เสวี่ยหมิง เจ้าว่าจากนี้ต้องทำอย่างไรต่อ?”
“ต้องทำอย่างไรต่อ? ก็ง่ายนิดเดียว เดินหน้าไปเรื่อย ๆ เท่านั้นเอง”
พูดจบ เสวี่ยหมิงก็ชี้ไปยังด้านหน้า เป็นสัญญาณให้เสวียนหยางตามไป
ทันทีนั้นเขาก็เร่งความเร็วพุ่งตรงไปยังด้านหน้า
กระแสลมหมุนวนรอบ ๆ ไม่หยุดพัก วงลมที่ใกล้พวกเขาที่สุดบางอันมิได้ใหญ่โตอะไร
พอพัดมาถึงตัวพวกเขา เสวียนหยางก็ฟาดมือเพียงครั้งเดียวก็ทำลายมันกระจัดกระจาย
แต่หลังจากทำลายลงแล้ว เสวียนหยางก็ชูมือขึ้นด้วยสีหน้าบูดบึ้ง
บนมือของเขากลับเกาะผลึกน้ำแข็งหนาเหนียวขึ้นมาเป็นชั้น ๆ
“เรื่องนี้ยังไม่ได้ แค่วงลมเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็แช่แข็งมือข้าจนขยับไม่ได้แล้ว ถ้าเจอวงลมใหญ่จะยิ่งยุ่งยากกว่าเดิม”