เมื่อสัตว์วิญญาณกลืนสิ่งนี้ลงไป ฤทธิ์ยาจะกลายเป็นเหมือนยาพิษสำหรับพวกมัน
ดังนั้นหยางฟานจึงรีบระมัดระวังนำสิ่งนี้ใส่ลงไปทันที
โชคดีที่เครื่องยาเหล่านี้ไร้สีไร้กลิ่น การผสมลงไปจึงไม่ก่อให้เกิดความผิดปกติแต่อย่างใด
ครู่ใหญ่ เมื่อเครื่องยาทั้งหมดถูกใส่ครบ หยางฟานก็เริ่มบีบอัดพลังเพื่อหลอมยาอมฤทธิ์ทันที
ผ่านไปครู่หนึ่ง เสียงฝีเท้าหนักอึ้งก็ดังแว่วมาจากไกล
หยางฟานรีบสะกดจิตให้ตนเองกลับมาสงบ
ไม่ช้า ลิงขาวก็เดินกลับมา
"เฮ้ หนูน้อยไม่หนีไปเสียทีแล้ว นับเป็นเรื่องน่ายินดีจริง ๆ"
หยางฟานหันไปมองลิงขาว แล้วรอยยิ้มบนใบหน้าก็แข็งค้างทันที
ขณะนี้ในมือของลิงขาวกำลังถือศีรษะมนุษย์สองเศียรที่เปื้อนเลือด
เห็นได้ชัดว่าเป็นผู้บำเพ็ญสองคนที่ไม่รู้จักสูงต่ำของตน บุกมาถึงที่นี่ สุดท้ายจึงถูกลิงขาวสังหารเสีย
เมื่อเห็นสายตาตกตะลึงของหยางฟาน ลิงขาวก็อธิบายขึ้นมา
"เป็นเช่นนี้แหละ เมื่อครู่ไอ้สองไอ้โง่นี่ไม่รู้จักดวงตาย ฝืนบุกเข้าหุบเขามา
ลูกศิษย์ลูกไข้ของข้าพยายามขวางกันอย่างไรก็ไม่ยอมไป ข้าจึงจำต้องลงมือกำจัดมันเสียเอง"
แล้วมันก็โยนศีรษะทั้งสองทิ้งลงข้างทาง จากนั้นควักถุงมนต์เก็บของของทั้งสองออกมา
"หนูน้อย รับไปเถิด"
แล้วมันก็โยนถุงมนต์เก็บของให้หยางฟานโดยตรง
"ของด้านในทั้งหมดให้เจ้าเสีย"
"ขอบพระคุณผู้อาวุโส"
หยางฟานรีบรับถุงมนต์เก็บของไว้ แต่เหงื่อเย็นบนหน้าผากกลับเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ
เขารู้ดีว่าคนแข็งแกร่งทั้งสองนี้ย่อมไต่ถึงขั้นสำเร็จแก่นทองมาแล้วทั้งคู่