เซียวหลิงส่งเสียงสะบัดใจเย็นชา
“พอเถอะ คัมภีร์นี้เจ้ากลับไปพร้อมกัน เย็นนี้ข้องแวะไล่เรียนให้แตกฉาน พรุ่งนี้เราจะทดสอบฝีมือของเจ้า”
“ที่พาเจ้ามาที่นี่ ก็เพื่อจะถ่ายทอดวิชาลับร่วมมือรบอันหนึ่งให้เจ้ากับไป่ฮวา”
“วิชาลับร่วมมือรบ?”
หยางฟานอึ้งงัน นั่นมันอะไรกัน
เซียวหลิงอธิบายขึ้นมา
“วิชาลับร่วมมือรบนั้น คือวิชาลับที่ต้องอาศัยสองคนร่วมแรงร่วมใจกันปล่อยออกมา”
“แต่การจะใช้วิชานี้ได้ จำต้องให้ทั้งสองใจเป็นหนึ่งเดียว รักและห่วงใยกันเท่านั้น”
“ฉะนั้นตั้งแต่วันนี้ เจ้ากับไป่ฮวาจะอยู่ด้วยกัน เราจะคอยดูว่าพวกเจ้าบำเพ็ญกันได้เพียงใด”
หยางฟานเหมือนถูกสายฟ้าผ่า
“น นี่มันคงไม่ได้ใช่ไหม”
ใบหน้าของเซียวหลิงมืดครึ้มทันที
“อย่างไรกัน เรื่องแค่นี้เจ้าก็ทำไม่ได้หรือ?”
หยางฟานยิ้มเหงา ๆ
“คัมภีร์หรือวิชาลับอะไรข้ายอมฝึกได้ทั้งนั้น แต่เรื่องใจเป็นหนึ่งเดียวนี่มันยากเย็นเสียจริง”
เขาก้มกราบมือเบา ๆ
เซียวหลิงฟาดประทัดโต๊ะจนลั่น
“ทำไมจะใจเป็นหนึ่งเดียวไม่ได้ เจ้าจะขัดคำสั่งของเราหรือ?”
หยางฟานส่ายหน้าปฏิเสธรัว ๆ
“ไม่ใช่ว่าข้าจะขัดคำสั่ง แต่เรื่องใจเป็นหนึ่งเดียวต้องอาศัยความรักใคร่จากทั้งสองฝ่าย มิฉะนั้นมันจะไปบังคับจับคู่กันได้อย่างไร?”
เซียวหลิงขมวดคิ้วแน่น
“เจ้าหมายความว่าทำไม่ได้งั้นหรือ?”
หยางฟานรู้สึกหนังศีรษะชาวูบ ทำได้แต่ส่ายหน้าปฏิเสธ
“ศิษย์น้อยจะพยายามเต็มที่ แต่ไม่อาจรับประกันว่าจะสำเร็จได้”
เซียวหลิงสะบัดใจเย็นชา
“เจ้าไม่มีสิทธิ์ร่อนเร่ต่อรอง วิชาลับร่วมมือรบนี้ใช้ได้เฉพาะผู้บำเพ็ญที่สำเร็จแก่นทองสองคนร่วมกันเท่านั้น”