“ประมาณหนึ่งเดือนหลังจากไป๋ฮวาเกิด เราเห็นเจ้าอุ้มไป๋ฮวาซบอกอยู่ในอ้อมอกชายคนหนึ่ง”
“ดูท่าทางก็สนิทสักเท่าไหร่ไม่รู้”
“ว่าอะไรนะ?”
เซียวไป่ฮวาหันไปมองลั่วฉางเหอ
“พ่อ พูดว่าอะไรนะ?”
ลั่วฉางเหอส่ายหน้า
“เราไม่ใช่บิดาของเจ้า”
“เจ้าเป็นลูกนอกกามที่นางเกิดกับผู้ชายอื่น”
ลั่วฉางเหอกล่าวอย่างเย็นชา
ได้ยินคำเหล่านั้น เซียวหลิงกำหมัดแน่น ทั้งร่างสั่นสะท้าน
“นั่นแปลว่าเจ้ารู้มานานแล้ว แต่กลับอดทนมาจนถึงบัดนี้งั้นหรือ?”
“ถูกต้อง ถ้าเราไม่อดทน เราจะทำอย่างไรได้? หากไม่อดทน เจ้าย่อมเก็บชีวิตเราเสียต่อหน้า”
“เพราะท่านประมุขวังร้อยดอกย่อมเป็นผู้ที่ต้องการรักษาหน้า นางต้องบริสุทธิ์เหมือนน้ำแข็งหยก ต้องไม่มีฝุ่นละอองผงคลี ต้องจิตใจสงบปราศจากราคะ”
“หากให้ผู้อื่นรู้ว่าท่านประมุขวังร้อยดอกผิวหน้าบริสุทธิ์สะอาด แต่เบื้องหลังกลับเป็นหญิงชู้ที่ใครต่อใครก็กอดได้ แล้วคนอื่นจะมองท่านประมุขวังร้อยดอกเช่นไรล่ะ?”
“พวกเขาจะแสดงความเคารพเจ้าต่อหน้า แต่เบื้องหลังก็จะหัวเราะเยาะเจ้า”
“ไม่ใช่หรือ? ระหว่างเรากับเจ้า มีความรักคู่สมรสตรงไหนกัน? เจ้าช่างเป็นเพียงเครื่องมือที่เราใช้กลบตาคนอื่นเท่านั้น”
“เมื่อมีเราในฐานะสามีชื่อเสียง เจ้าจึงสะดวกใจจะสำราญกับบรรดาชู้รักใช่หรือไม่?”
“เช่นนั้นแล้ว ลูกที่เกิดมาเราก็เป็นคนรับเป็นบิดาให้”
“ถ้าเราไม่เข้าใจผิด เจ้ายังเลี้ยงเด็กแรกเกิดสองเดือนไว้อีกคนในวังใช่ไหม?”
“เจ้าไม่ได้ตั้งใจรอจนกว่าเด็กจะโตขึ้นอีกหน่อย แล้วค่อยให้เราเป็นบิดาของมันหรือ?”