"เฮ้ แม่ตัวดี วันนี้มีข้าอยู่ตรงนี้ เจ้าอย่าฝันที่จะฆ่าเขา"
เมื่อได้ยินคำนั้น เซียวหลิงยิ่งอาหารใจจนสั่นเทิ้ม
"เจ้าเรียกข้าว่าแม่ตัวดีงั้นรึ?"
"ถ้าไม่ใช่ความเป็นแม่ตัวดีของข้า เจ้าคิดว่าเจ้าจะฝ่าเข้าถึงขั้นสำเร็จแก่นทองได้งั้นรึ?"
"วันนี้เจ้ากล้าทรยศต่อบุญคุณ!"
"ข้าทรยศต่อบุญคุณงั้นรึ?"
"แม่ตัวดีอย่างเจ้ายังกล้าพูดคำแบบนี้อีกรึ?"
จากภายในเปลือกดำนั้น ลั่วฉางเหอยังคงเยาะเย้ยต่อไป
ครึ่งชั่วยามผ่านไป พลังเงาเย็นรอบด้านพลันหดตัวกระชับ
ลั่วฉางเหอแทงกายออกมาจากเปลือกดำนั้น พลังเงาเย็นที่เหลืออยู่ทั้งหมดไหลเข้าสู่ร่างของเขาในคราเดียว
เมื่อเห็นภาพนี้ ชราชายเบื้องบนพยักหน้ารังติดรังต่อ
"อืม ดูท่าเจ้าจะมีเรื่องเชื่อมโยงกับเจ้าเด็กนั่นจริง ๆ พลังเงาเย็นที่เจ้าควบคุมมารปราณได้ถึงขนาดนี้ หาได้ยากยิ่งนัก"
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ลั่วฉางเหอจึงพยักหน้าตอบชราชายเบื้องบน
"ขอบพระคุณท่านผู้อาวุโสที่ให้คำชม แต่ข้าขออนุญาตยืมที่แห่งนี้ของท่านประลองกันสักรอบ คงไม่เป็นไรใช่ไหม?"
ชราชายนั้นหัวเราะขึ้นเมื่อได้ยินเช่นนั้น
"พวกเจ้าทั้งสองจักเต็มที่กันได้ตามสบาย เทียนจีสูเสริมยิ่งใหญ่แข็งแกร่งนัก แม้ผู้บำเพ็ญขั้นหยวนอิงมาปะทะกันที่นี่ก็ไม่เป็นไร สองคนพวกเจ้ารับไหวแน่"
"โอ้? พลังบำเพ็ญของเจ้าเด็กนี่เข้าถึงขั้นหยวนอิงแล้วงั้นรึ?"
ชราชายมองลั่วฉางเหอด้วยความประหลาดใจ ณ ยามนี้ ลั่วฉางเหอกลบส่งกลิ่นอายระดับขั้นหยวนอิงออกมาจริง ๆ
ลั่วฉางเหอหัวเราะเบา ๆ แล้วส่ายศีรษะ
"มิใช่ ข้าเพียงอยู่ในขั้นหยวนอิงเทียมเท่านั้น แต่แม้เพียงขั้นหยวนอิงเทียมก็พอจะสังหารแม่ตัวดีคนนี้ได้อยู่"