ในหอคอยหิน โม่หยางเปิดดูคัมภีร์หลอมโอสถทิพย์ และสุดท้ายเลือกโอสถชนิดหนึ่งชื่อว่าโอสถธำรงโฉม
โอสถชนิดนี้สำหรับเขาแล้วไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง มันถูกปรุงขึ้นเพื่อซูเฟยเอ๋อร์โดยเฉพาะ
บังเอิญว่าสมุนไพรที่ใช้ปรุงโอสถธำรงโฉมเขามีทั้งหมด ทั้งยังเป็นโอสถที่ปรุงค่อนข้างง่าย คุณสมบัติของมันดึงดูดใจสตรีอย่างมหาศาล ซูเฟยเอ๋อร์เองก็ต้องต้านทานไม่ได้เช่นกัน
ด้วยประสบการณ์ปรุงโอสถล้างไขกระดูกมาก่อน ตอนนี้ปรุงโอสถธำรงโฉมจึงง่ายขึ้นมาก
แม้จะล้มเหลวอยู่หลายครั้ง แต่พอถึงครั้งที่สี่ก็สำเร็จ
แถมโอสถที่ได้ยังมีรูปทรงสมบูรณ์ สีสันก็งดงาม
“ไม่ว่าทำสิ่งใดล้วนต้องสั่งสมประสบการณ์ ก่อนหน้านี้ล้มเหลวตั้งหลายครั้ง ตอนนี้ยิ่งทำยิ่งคล่องมือ!” โม่หยางถอนหายใจ ก่อนจะนำโอสถออกจากหอคอยหิน
ซูเฟยเอ๋อร์ไม่มา โม่หยางจึงได้แต่ไปหาเอง
เขานำโอสถออกจากยอดเขาไม้ มุ่งตรงไปยังยอดเขาหลัก
ตลอดทางพบศิษย์สำนักไม่น้อย หลายคนพากันหลบเลี่ยงโม่หยาง เมื่อเห็นเขาก็หลีกหนีไปไกล ยามนี้ไม่มีใครกล้ากล่าววาจาเสียดสีเขาอีก
มีศิษย์บางส่วนที่ไม่เคยเยาะเย้ยโม่หยางรวบรวมความกล้าเข้ามาทักทาย โม่หยางก็ยิ้มตอบทีละคน
เมื่อเห็นทิศทางที่โม่หยางมุ่งไปคือยอดเขาหลัก หลายคนอดไม่ได้ที่จะก้มหน้ากระซิบกระซาบ
“เขาดูเหมือนจะไปยอดเขาหลัก หรือว่าจะไปหาเรื่องศิษย์พี่ฉี?”
“ข้าว่ามีแปดส่วนที่จะไปหาศิษย์น้องซู ไอ้หมอนี่ใจกล้านัก หรือว่าส่วนตัวยังไม่สะใจ อยากเปิดเผยตรง ๆ…”
“โอ้โหโอ้โห หากไปหาศิษย์น้องซูจริง ๆ เกรงว่าจะมีละครให้ดูแล้ว… กล้าขึ้นยอดเขาหลักจีบสาวโดยตรง น่านับถือ เป็นแบบอย่างของพวกข้า…”