หลังจากโม่หยางสำรวจแหวนเก็บสมบัติเงียบ ๆ อยู่ครู่หนึ่ง ในใจก็เบิกบานราวบุปผาเบ่งบาน
เขามองซูเฟยเอ๋อร์ด้วยรอยยิ้มเต็มใบหน้า เอ่ยปากว่า "ข้าพูดคำไหนคำนั้น จากนี้พวกเราต่างคนต่างอยู่ไม่ก้าวก่ายกัน แต่ข้อแม้คือเจ้าอย่ามาหาเรื่องข้าล่ะ!"
ซูเฟยเอ๋อร์ส่งเสียงเย็นชา กล่าวว่า "หึ ใครอยากหาเรื่องเจ้า ข้าก็แค่สงสัยก็เท่านั้น!"
โม่หยางรีบโบกมือ "คุณหนูใหญ่ อย่ามาสนใจข้าเป็นอันขาด ไม่อย่างนั้นเจ้าจะต้องถลำลึกเข้าสักวัน!"
ซูเฟยเอ๋อร์ส่งเสียงเย็นชาอีกครั้ง ไม่รั้งรออีก หันกายเดินจากลานเล็กไป
เมื่อเห็นซูเฟยเอ๋อร์จากไป โม่หยางก็อดใจไม่ไหว หมุนตัวเดินเข้าห้อง ปิดประตูให้สนิท จากนั้นเข้าไปในหอคอยหินทันที
เขาตรงดิ่งไปยังชั้นที่สอง มาถึงหน้าเตาหลอมโอสถ เตาหลอมสีดำสนิทแผ่กลิ่นอายเก่าแก่โบราณ สูงเท่าหัวไหล่ของเขา
ครั้นพินิจโดยละเอียด โม่หยางจึงพบว่าบนเตาหลอมมีอักษรสีดำสนิทสามตัว
อักษรโบราณสามตัวนั้นกลับกลายเป็น เตาหลอมสร้างสรรค์!
รอบ ๆ เตาหลอมก่อนหน้านี้เขาทำความสะอาดจนเกลี้ยงเกลาแล้ว นอกจากคัมภีร์หลอมโอสถทิพย์แล้ว ยังมีคัมภีร์ร่างลายมือโบราณอีกสองม้วน ที่บันทึกล้วนเป็นประสบการณ์ในการหลอมโอสถ
สำหรับโม่หยางแล้ว คัมภีร์ประสบการณ์หลอมโอสถสองม้วนนั้นเปรียบเสมือนอาจารย์ผู้เชี่ยวชาญในศาสตร์หลอมโอสถผู้หนึ่ง
หลายวันมานี้ เขาท่องจำจนขึ้นใจหมดแล้ว
ในเตาหลอมมีเปลวไฟสีแดงเข้มกลุ่มหนึ่ง ลุกไหม้อย่างไม่เร่งร้อนและไม่ดับมอด ไม่รู้ผ่านมากี่ปีแล้ว
"หรือจะเป็นเปลวไฟประหลาดในหล้าบางชนิด มิฉะนั้นไม่มีทางลุกอยู่ไม่มอดดับ... เตาหลอมนี้เรียกว่าเตาหลอมสร้างสรรค์ เปลวไฟนี้... ข้าจะตั้งชื่อให้ว่าเปลวเพลิงแห่งการสร้างสรรค์ก็แล้วกัน!" โม่หยางเดินวนรอบเตาหลอม พินิจอยู่นาน หลังจากพึมพำอยู่ครู่หนึ่งก็ตั้งชื่อให้เปลวไฟนั้น