โม่หยางเงยหน้ามองผังหลง เอ่ยวาจาออกมาอย่างสงบหนึ่งคำ บรรยากาศโดยรอบพลันเปลี่ยนไปในบัดดล
เสียงหัวเราะของศิษย์สำนักเสวียนชะงักกึก ก่อนจะกลายเป็นแววตาเย็นเยียบหลายคู่จับจ้องมายังโม่หยาง
สีหน้าผังหลงเย็นชาลงในทันที มือที่ถือจอกสุรายังสั่นเทาเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าคลื่นอารมณ์ในใจกำลังปั่นป่วนอย่างรุนแรง
สายตาเขาพุ่งไปที่โม่หยางทันใด พลางตวาดเสียงเข้ม “ไอ้หนู เจ้าว่าอะไรนะ!”
โม่หยางสีหน้าสงบนิ่ง นั่งอยู่กับที่อย่างเรียบเฉย มุมปากค่อย ๆ คลี่ยิ้มเยาะ มองผังหลงแล้วเอ่ยว่า “เป็นไรไป ไม่ได้ยิน? หรือฟังภาษาคนไม่รู้เรื่อง?”
“เช่นนั้นข้าจะกล่าวอีกรอบ ให้เจ้าไสหัวไป!”
“ได้ ดีมาก น่าสนใจ!” ดวงตาผังหลงฉายแววเยือกเย็นดุดัน จอกสุราในมือถูกบีบจนแตกกระจายในพริบตา สุรากระฉอกเต็มพื้น
สวีซินเปลี่ยนสีหน้าทันที เอ่ยปากอย่างร้อนรน “ผังหลง เจ้าเป็นฝ่ายยั่วยุก่อน หรือยังคิดจะลงมืออีก!”
ผังหลงแววตาเย็นเกรียบ กวาดสายตามองโม่หยางเย็นชาคราหนึ่ง ก่อนจะหันไปทางสวีซิน แล้วหัวเราะเยาะอย่างประชดประชัน “นึกไม่ถึงว่าเจ้าจะทะลวงถึงขอบเขตปราณปฐพีแล้ว แต่นี่สิถึงจะน่าสนุก!”
กล่าวจบ เขากวาดตามองโม่หยางอีกครั้ง พลางหัวเราะเย็น “ไอ้หนู เจ้าก็หาทางเอาตัวรอดเองเถิด หากข้าได้พบเจ้าบนเวที เจ้าอาจมาแบบมีชีวิต แต่ไม่ได้กลับไปแบบมีชีวิต!”
“เพี๊ยะ!”
ผังหลงเพิ่งสิ้นเสียง ก็มีเสียงแหลมดังขึ้นในโรงสุรา ทำให้ทั้งชั้นเงียบกริบลงในพริบตา
ไม่มีใครรู้ว่าโม่หยางลงมือเมื่อใด กระทั่งผังหลงยังไม่ทันได้ตอบสนอง ก็ต้องรับฝ่ามือฉาดใหญ่เข้าเต็ม ๆ
ยามนี้โม่หยางลุกขึ้นยืนแล้ว เพียงแต่บนใบหน้ากลับไร้ซึ่งความโกรธกริ้ว มุมปากยังคงเจือไว้ด้วยรอยยิ้มจาง ๆ เอ่ยถามผังหลงที่กำลังงุนงงว่า “นี่เจ้ากำลังข่มขู่ข้ารึ?”
“ได้ยินว่าร่างกายของเจ้าแข็งแกร่ง พละกำลังดุดัน ทรงพลัง จริงหรือไม่?” โม่หยางถามต่อ