โม่หยางเดินสำรวจรอบด้านตลอดทาง แต่ก็มิได้พบเงาร่างของสตรีลึกลับผู้นั้น
จนกระทั่งออกจากประตูเมืองเสวียนเทียน เขาจึงเห็นสตรีลึกลับยืนสงบนิ่งอยู่ไกลๆ
เวลานี้ในใจโม่หยางแฝงไปด้วยความกระวนกระวาย เพราะว่านางผู้นี้ไม่ธรรมดา ปราณยุทธน่ากลัวนัก
ตลอดทางนี้ เขาถึงกับคิดเอาไว้แล้ว หากอีกฝ่ายคิดจะฆ่าและชิงทรัพย์ ต่อให้เปิดเผยความลับในร่าง ถ้าจำเป็นก็จะหลบเข้าหอคอยซิงหวงทันที
เพราะนอกจากวิธีนี้แล้ว เขาก็ไม่มีวิธีอื่นใดเลยที่จะเอาชีวิตรอดต่อหน้าสตรีลึกลับผู้นี้ได้
โม่หยางเดินเข้าไปทีละก้าว จิตใจเครียดแน่นตลอดเวลา เตรียมพร้อมหลบเข้าไปในหอคอยซิงหวง
สตรีลึกลับรู้สึกถึงการเข้าใกล้ของโม่หยาง นางจึงค่อยๆ หันกลับมา สายตากวาดมองบนร่างของโม่หยางครู่หนึ่ง คิ้วเรียวขมวดเล็กน้อย แล้วเอ่ยขึ้น “เจ้าฝึกวิชาอำพรางขั้นพลังอย่างนั้นหรือ?”
โม่หยางขมวดคิ้ว ไม่ได้ตอบ แต่ถามว่า “พี่สาว พวกเราไม่เคยรู้จักกัน แล้วท่านตามหาข้ามีเรื่องอะไร?”
“ไม่เคยรู้จัก? นั่นเป็นแค่เรื่องของเจ้า!”
สตรีลึกลับกล่าวขึ้นก่อน แล้วจึงพูดต่อ “ข้ารู้จักเจ้า!”
พูดจบ โดยไม่รอให้โม่หยางพูดอะไร นางก็ยกมือโยนม้วนภาพม้วนหนึ่งมาให้โม่หยาง
โม่หยางขมวดคิ้ว กลืนคำพูดที่ถึงปากกลับลงไป รับม้วนภาพมาด้วยความแคลงใจ มองสตรีลึกลับแวบหนึ่ง แล้วจึงคลี่ม้วนภาพออกอย่างเต็มไปด้วยความกังขา
ทว่าเมื่อม้วนภาพค่อยๆ คลี่ออก โม่หยางทั้งร่างก็แข็งค้างไปชั่วขณะ…
เพราะนี่คือภาพวาดภาพหนึ่ง
ภายในม้วนภาพกลับเป็นภาพของเขา!
ที่สำคัญที่สุดคือหมึกที่แห้งสนิทนั้นดูออกว่าผ่านมาระยะหนึ่งแล้ว ไม่ใช่เพิ่งวาดขึ้นเร็วๆ นี้
เขาชะงักอยู่ที่เดิม แทบไม่เชื่อในสิ่งที่สายตาเห็น ควรรู้ว่าเขาเพิ่งเดินทางมาถึงเมืองเสวียนเทียนวันนี้ แต่ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยพบเห็นบุคคลนี้เลย